СТАНЬ VIP

ՌՈւԶԱՆ ԶԱՔԱՐՅԱՆ

В этом разделе запрещается писать русскими или латинскими буквами.
Այս բաժնում կարելի է գրել միայն հայերեն տառերով

ՌՈւԶԱՆ ԶԱՔԱՐՅԱՆ

Сообщение Harutin » 14 апр 2011, 18:28

ՌՈւԶԱՆ ԶԱՔԱՐՅԱՆ

Ruzan Zakharyan.jpg
Ruzan Zakharyan.jpg (3.93 кб) Просмотров: 603
Изображение
Аватара пользователя
Harutin (Автор темы)
Gisher.Ru Team
Gisher.Ru Team

ՌՈւԶԱՆ ԶԱՔԱՐՅԱՆ

Сообщение Harutin » 14 апр 2011, 18:30

ՄԱՐԿՈ ԲԵԼՈԿԿԻՈ. «ԱՇԽԱՐՀԻ ԱՊԱԳԱՆ ԿԵՐՏՈՂՆԵՐԸ ՓՈՔՐ ԵՐԿՐՆԵՐՆ ԵՆ»


«Ոսկե ծիրան» երևանյան միջազգային երրորդ կինոփառատոնի պատվավոր հյուրերի թվում էր նաև իտալական կինոյի խոշոր ներկայացուցիչներից մեկը՝ Մարկո Բելոկկիոն։ Մի արվեստագետ, ում անունը վաղուց է, ինչ համամշակութային արժեք ստեղծած դասականների շարքում է հոլովվում, թեպետ ինքը դեռ շարունակում է նույն եռանդով ու հաջողությամբ ստեղծագործել և այլաբանական թեմաներով արված նոր գործերով զարմացնել հանդիսատեսին:

-Սինյոր Բելոկկիո, Ձեր ստեղծագործական կենսագրության մասին մեծ ու հարուստ գրականություն կա, բայց ուրիշի գրածը կամ պատմածը վստահաբար այն հմայքն ու հետաքրքրությունը չի ունենում, ինչպես արվեստագետի կենդանի խոսքը կամ հարց ու պատասխանով ընթացող զրույցը.
Նախ այսպիսի մի պարզ հարց` որպես ինքնարտահայտման միջոց ինչու՞ եք հատկապես կինոարվեստը ընտրել:

-Գիտեք, զարմանալի է, որ հատկապես այդ հարցով եք սկսում զրույցը, որովհետև իրականում իմ իսկական կոչումը գեղանկարչությունն է եղել: Ես ի ծնե նկարիչ եմ: Կինոն կյանքիս ընտրությունն է: Նախապատվությունը տվեցի կինոարվեստին, որովհետև նկարչությունը տանում էր մենակյացության, նկարչությամբ ինքնարտահայտվելու համար պետք է ամեն ինչ թողնել ու առանձնանալ, պետք է կյանքի շքեղ հորձանուտից ժամանակ առ ժամանակ հեռու քաշվել: Մինչդեռ ես կյանքի տարբեր աստառները տեսնելու, լայն շփումների կարիք ունեի, տարբեր միջավայրերում լինելու, մարդկանց հետ հարաբերվելու պահանջ ունեի: Կինոն այդ հնարավորությունը տալիս է: Եվ հետո կինոյի ներկապնակը ավելի հարուստ է տեսածիդ ու զգացածիդ մասին խոսելու համար: Ֆիլմերը, որոնք ես նկարահանել եմ, իրականում իմ խորհրդածություններն են աշխարհում կատարվող երևույթների շուրջ, կյանքի մասին ունեցած իմ ընկալումներն ու մտորումներն են: Մի խոսքով, իմ ֆիլմերը իմ կենսագրության էջերը կազմող պատմություններ են:
-Մի շրջան, որ մոտ չորս տարվա տևողությամբ է չափվում` «Չինաստանը մոտ էր» խաղարկայինից մինչև «Հանուն հոր» և «Ցատկ դատարկություն» գործերը նկարահանելու հատվածը, դուք միայն քաղաքական մարտաշունչ ֆիլմեր եք նկարահանել: Կինոն նաև մեծ քաղաքականության մեջ մտնելու միջո՞ց է, թե՞ ոչ միշտ:
-Կինոն քաղաքականություն է, այո, բայց ոչ քաղաքական գործունեության իմաստով: Ես քաղաքականությամբ եմ զբաղվում բարոյականության խնդիրներ առաջադրելով: Ես խոսում եմ այն խնդիրների մասին, որոնք ինձ հուզում են: Օրինակ, ինձ շատ էր հետաքրքրում Իտալիայի ծայրահեղ ձախակողմյան ուժերի վարած քաղաքականությունը, նրանց առաջարկած բարեփոխումների ծրագրերը: Այս ենթատեքստում ես հոգեբանական այլ հարցեր էի քննում: Ի դեպ, սոցիալական հարցեր վերհանող իմ ֆիլմերն էլ են խիստ անհատական:
-Ձեր գործերում հաճախ եք անդրադառնում տղամարդ-կին փոխհարաբերություններին: Այս հիմքով ու նաև փոքր, աննշան թվացող երևույթների ու առարկաների վրա ուշադրություն սևեռելով, ասես ստեղծում եք աշխարհի միկրոպատկերը…
-Դուք հատկապես ո՞ր ֆիլմը նկատի ունեք:
-«Մորս ժպիտը» ֆիլմը, օրինակ, հատկապես ընթրիքի տեսարանում է դա շատ ակնառու… Բացի այդ, Ձեր գործերում տագնապ կա, որ անշուշտ հեղինակի զգացողությունն է, ու այն փոխանցվում է հանդիսատեսին: Ուզում եմ ասել, որ դուք բավական սուր անկյուններով կամ որ ավելի ճիշտ է` խախտված ու խոր ճեղքվածքներով եք ներկայացնում ընտանիքի հիմնասյուն կազմող տղամարդու և կնոջ հարաբերությունները: Սա ի՞նչ է` զգոնության կո՞չ. ժամանակի ներկա հատվածում, երբ մարդկային ու հասարակական հարաբերությունները ձևախեղվում են, երբ աշխարհում ամեն ինչ գլոբալիզացիայի է ենթարկվում, կարծում եք, թե ընտանիք ասված «կառույցն» է՞լ է վտանգված:
-Աշխարհը փոխվում է և, կարծում եմ, ավանդական ընտանիք ասվածը վերանալու ճանապարհին է: Անշուշտ, ես չեմ քարոզում մարդկանց նախաստեղծ քարանձավային հարաբերություններին վերադառնալ: Մանավանդ որ Իտալիան և ամբողջ աշխարհը հիմա հեղեղված են տարաբնույթ քարոզչամիջոցներով: Այն, ինչ կատարվում է աշխարհում, արվեստագետը զննում և իր տեսակետն է ներկայացնում` իրեն տրված արտահայտչաեղանակներով:
Իմ` «Բռունցքները գրպանում», «Սատանան մարդու մեջ» ու վերջին` «Հարսանիքների ռեժիսորը» ֆիլմերում, այո, ես փորձել եմ խոսել տղամարդու և կնոջ բարդ հարաբերությունների մասին: Այդ երկուսին իրարից վանող ու միմյանց կապող հանգույցը բացելու խնդիրն էր դրված նշածս գործերում, որոնք իրականում իմ մասին են, իմ անձնական ապրումները վերարտադրող պատմություններ են: Սա, իհարկե, չի նշանակում, որ իմ հերոսներից մեկի պես ես էլ եմ մորս սպանել: Ես իմ մորը չեմ սպանել, բայց յուրաքանչյուր մարդ ներքին ապրումներ ու ներքին տառապանքներ ունի, որոնց պոռթկման առիթն ու արդյունքը միշտ չէ, որ կանխատեսելի է: Արվեստագետը և նրա ստեղծածը տարբեր բաներ չեն: Նույնն են միշտ: Արվեստի յուրաքանչյուր գործ արվեստագետի անհատական կերտվածքի անդրադարձն է: Ես համոզված եմ, որ մարդը պետք է սկզբունքային, հետևողական լինի իր գործողությունների մեջ, պետք է լինի այնպիսին, ինչպիսին ներկայանում ու ներկայացնում է իրեն: Եվ նրա ստեղծածը մարդկային իր տեսակի և իր ինքնության ճշմարիտ արտահայտությունը պետք է լինի:
-Դուք պահպանե՞լ եք այն մեծ համարձակությունը, որ ունեցել եք Ձեր առաջին խաղարկային` «Բռունցքները գրպանում» գործը նկարահանելիս:
-Այդ ֆիլմը նկարահանելու ժամանակ ես ընդամենը քսանհինգ տարեկան էի: Երբ ջահել ես, ավելի համարձակ ես, ավելի անհանդուրժող, նույնիսկ նյարդային: Տարիները մարդուն իմաստնություն են տալիս և անհանգստություն, հուզմունք պատճառող և նույնիսկ բարկության աստիճանի հասցնող երևույթների մասին խոսքդ տեղ հասցնելու համար արդեն «բռունցքների» չես դիմում: Առավել հանդարտ ես: Ավելի իմաստնացած հայացք ունես կյանքի և կյանքում կատարվող երևույթների հանդեպ: Այն աստիճան, որ կարողանում ես նույնիսկ հումորի օգնությանը դիմել: Առհասարակ, շատ կարևոր է՝ պահպանել հումորի զգացողությունը: Այն հուսահատությանը հակադրվելու լավագույն եղանակն է: Շատերի մոտ այն տպավորությունը կա, որ հումորը թույլերի պարտության նշանն է: Բայց ես այդպես չեմ կարծում: Նուրբ հումորը լավագույն միջոցն է` հուսահատությանը վերջնականորեն չտրվելու համար:
-Այս պահին ի՞նչն է Ձեզ հուզում ամենից շատ, որի մասին Ձեզ տրված արտահայտչաեղանակով ուզում եք խոսել:
-Ես ծնվել եմ մի երկրում, որտեղ բավականաչափ սահմանափակումներ կային: Հետո ամեն ինչ բացվեց, զարգացումների նոր փուլ է սկսվել: Հիմա աղքատ երկրների ժողովուրդները ձգվում են դեպի Եվրոպա: Ես չգիտեմ ՝ Եվրոպան կարո՞ղ է դիմադրել սկսված արշավին: Իտալիան, ինչպես ասացի, փակ երկիր էր: Բայց այժմ եվրոպական բոլոր երկրների պես Իտալիան էլ է ամեն կողմից պաշարված: Շատերն են ուզում մտնել ու հաստատվել մեր երկրում: Կդիմանա՞, արդյոք, Իտալիան մարդկային նման մեծ հոսքին.- այսօր սա է ինձ հուզող հարցերից մեկը: Առհասարակ, աշխարհն այս վերջին տարիներին գլխիվայր շուռ է եկել: Եվ սա աննախադեպ փոփոխություն է:
-Ի՞նչ է հայրենիք ասվածը Ձեզ համար:
-Ես իմ էությամբ ինտերնացիոնալիստ եմ: Կար ժամանակ, որ աշխարհը այս ոգով էր առաջ գնում: Բայց կամաց-կամաց հակառակ գործընթաց սկսվեց: Հիմա աշխարհում ազգայնամոլությունն է զարգանում: Ինձ համար գոյություն ունի Եվրոպա հասկացությունը: Ես, իհարկե, իտալացի եմ, ու երբ, օրինակ, Իտալիայի ֆուտբոլի հավաքականը հաղթեց, ազգային այն մեծ ոգևորությունը, որ տիրել էր ողջ երկրին, ինձ էլ էր համակել: Բայց ես երկրագնդի այն հատվածի քաղաքացին եմ, որ կոչվում է Եվրոպա: Եվ չեմ կարծում, թե Իտալիայում ազգայնամոլության վտանգ կա: Ժամանակին, ճիշտ է, երբ լարվածություն էր ստեղծվել Ավստրիայի և Իտալիայի միջև, նման միտումներ կային, բայց բարեբախտաբար ամեն բան կարգավորվեց: Ընդհանուր Եվրոպայի գաղափարը շատ առաջադեմ գաղափար է: Եթե համատեղ ուժերով հաղթահարվեն հարուցվող խոչընդոտները, ապա կյանքը խաղաղ հունով առաջ կգնա: Ես հայրենիքի սահմանները ոչ թե նեղացնելու, այլ մեծացնելու և այս կերպ ընդլայնելու կողմնակիցն եմ:
-Դուք այն երջանիկ արվեստագետներից եք, որի առաջին իսկ` «Բռունցքները գրպանում» ֆիլմը կինոաշխարհում ստանալով սահմանված բարձրագույն մրցանակներից մեկը, մեծ համբավ բերեց հեղինակին: Ձեր ստեղծագործությունները գնահատվել են միջազգային հեղինակավոր` Լոկառնոյի, Վենետիկի և Կաննի փառատոների մրցանակներին արժանանալով: Ավելին, Ձեզ այսօր արդեն կինոյի դասական են համարում: Ձեր պարագայում չգիտեմ, բայց այնպես է թվում, որ այսչափ գնահատված լինելը, հասկանալի պատճառներով կարող է և խանգարող հանգամանք դառնալ արվեստագետի համար…
-Այդ ամենն ընդամենը պարտավորեցնում են: Յուրաքանչյուր գործ սկսելուց առաջ պիտի ազատվես ունեցածիցդ, և առաջ գնաս կյանքի հետազոտությունները շարունակելու և նոր խոսք ասելու համար: Հակառակ դեպքում դատապարտված կլինես ինքդ քեզ կրկնելուն: Եվ այս վտանգը սպառնում է ոչ միայն կինոյի, այլև տարբեր ասպարեզներում ստեղծագործող բոլոր արվեստագետներին:
-Դուք, «Ոսկե ծիրան» միջազգային փառատոնի պատվավոր այն հյուրերից մեկն եք, ով կինոարվեստում ունեցած վաստակի համար արժանացավ յուրահատուկ մրցանակի…
-Շնորհակալ եմ, որ իմ վաստակը գնահատվեց Հայաստանում ևս: Մանավանդ որ այս մրցանակը Փարաջանովի բանտում ստեղծած «թալերի» պատճենահանումն է: Այն մեծ խորհուրդ կրող մրցանակ է… Փարաջանովը խոշոր արվեստագետ է, և դժբախտաբար արժանի ճանաչում չունեցավ: Պետք է խոստովանեմ, որ նրա թանգարանում ես մեծ ցնցում ապրեցի: Նրա և իմ կենսագրությունների միջև որոշ զուգահեռներ տեսա: Թեպետ շատ ենք տարբեր, բայց, այդուհանդերձ, կան նմանություններ, որոնք անժխտելի են: Նախ այն, որ ի ծնե երկուսս էլ նկարիչ ենք: Երկուսս էլ մեր ստեղծագործություններով փորձել ենք բողոքի մեր ձայնը բարձրացնել և մեր խոսքն ասել մարդկությանն ուղղված անարդարությունների դեմ: Պարզապես հասարակական տարբեր շերտերում ենք գործել: Եվ խորհրդային համակարգում ստեղծագործող Փարաջանովի վիճակը շատ ավելի ծանր էր, քան իմը, որովհետև Իտալիան, այդուհանդերձ, դեմոկրատական երկիր էր, որտեղ արվեստագետը պաշտպանված էր: Թե’ այս, թե’ մի շարք այլ հանգամանքներ ու փաստեր աչքի առաջ ունենալով, համոզված կարող եմ ասել, որ ոչ մի կինոռեժիսոր ողբերգական այնպիսի ճակատագրի չի արժանացել, ինչպես Սերգեյ Փարաջանովը…
-«Ոսկե ծիրան» փառատոնի հրավերն ընդունելով, Դուք նաև ծանոթացաք մի երկրի, որի հետ ունեցած միակ «առնչությունը» թերևս հայկական գուսանական այն երգն է, որ հնչում է Ձեր «Մորս ժպիտը» կինոնկարում…
-Երբ այդ գործի նկարահանումները վերջացել էին, ես խնդրեցի ֆիլմի կոմպոզիտոր Ռիկարդո Ջաննիին՝ գտնել մի այնպիսի երաժշտություն, որի միջոցով կարելի լիներ արտահայտել ընտանեկան կապերի ու այդ կապերից ծնվող սիրո ու տառապանքի մասին: Ռիկարդոն և նրա կինը` Սոնա Օրֆալյանը, ինձ տարան Հռոմում գործող հայկական եկեղեցի, ու ես այնտեղ լսեցի «Օջախում» երգը, Վալենտինա անունով մի հայուհու կատարմամբ: Շատ ազդեցիկ` կարոտախտի թախծոտ մեղեդային կանչ էր, որ երևի թե հատուկ է ամբողջ աշխարհի, ուրեմն նաև Իտալիայում ապրող մարդկանց:
-Աշխարհի մեր անկյունում գտնվելու օրերին ինչպիսի՞ զգացողություններ ունեցաք:
-Այն ամենը, ինչ առաջին անգամ ես տեսնում, միշտ արտակարգ տպավորություն է թողնում: Հիմա միայն մի զգացողություն է ներսս` ԱՓՍՈՍԱՆՔ: Ափսոսանք, որ պիտի վերադառնամ Իտալիա: Ափսոսում եմ, որ ժամանակը շատ քիչ էր ծանոթությունը ավելի խորքով ու լայնքով կայացնելու համար: Չնայած կարողացա լինել երկրի մի շարք տեսարժան տեղերում: Հիացած եմ ճարտարապետական հուշարձաններով:
Հայկական միջազգային կինոփառատոնը զուգահեռվում է երկրի երիտասարդության հետ: Երկուսն էլ մեծ ճանապարհ են սկզբնավորում և այս նշանակությամբ են արժևորվում: Եվ շատ կարևոր է, որ այդ ճանապարհները բացվեն աշխարհի առաջ: Մանավանդ որ «Ոսկե ծիրանը» կենսունակ, նաև կենսուրախ փառատոն է: Երիտասարդ այս փառատոնում շատ ջահելներ տեսա: Եվ սա աչք շոյող փաստ է: Փաստորեն, ազգը երիտասարդանում է: Ես այստեղ իմացա, որ հայերը քրիստոնեությունն ընդունած առաջին ժողովուրդներից են եղել: Չնայած չգիտեմ ՝ դա լա՞վ է, թե՞ վատ: Բայց հետաքրքիր է, որ հինավուրց մի ժողովուրդ այսպիսի նոր երկիր ունի: Ամեն մի ազգ յուրահատուկ է, բայց Հայաստանի ինքնատիպությունն այլ է: Մեծ երկիր է եղել, պատմության խաչուղիներով անցել է ֆիզիկական ծանր կորուստներ կրելով, Մեծ եղեռնի սարսափը հաղթահարելով, հասել է 21-րդ դար ու հիմա աշխարհի հետ համաքայլ շարունակում է ճանապարհը: Եվ Հայաստանի օրինակը աչքիս առաջ ունենալով, վստահ ասում եմ` աշխարհի ապագան կերտողները փոքր երկրներն են:
Изображение
Аватара пользователя
Harutin (Автор темы)
Gisher.Ru Team
Gisher.Ru Team



Вернуться в Հարցազրույց



Активность

Сейчас этот форум просматривают: CCBot и гости: 0


⇑ Наверх
⇓ Вниз