ՆԱԻՐԱ ԵԴԻԳԱՐՅԱՆ

В этом разделе запрещается писать русскими или латинскими буквами.
Այս բաժնում կարելի է գրել միայն հայերեն տառերով

ՆԱԻՐԱ ԵԴԻԳԱՐՅԱՆ

Сообщение Harutin » 29 окт 2011, 14:02

ՆԱԻՐԱ ԵԴԻԳԱՐՅԱՆ

Naira Yedigaryan.jpg
Naira Yedigaryan.jpg (24.54 кб) Просмотров: 1397
Изображение

Naira Edigaryan это нравится.
Аватара пользователя
Harutin (Автор темы)
Gisher.Ru Team
Gisher.Ru Team

ՆԱԻՐԱ ԵԴԻԳԱՐՅԱՆ

Сообщение Harutin » 29 окт 2011, 14:03

ՎԻՍԵՆԹԵՆ ԹՌՉՈՒՄ Է ԴՐԱԽՏ
(Հեքիաթ)


Վի­սեն­թե­ին բո­լո­րը ճա­նա­չում էին, որով­հետև նա տխ­մար բի­ձուկ էր, կարճ­լիկ գա­ճաճ՝ եր­կար գզգզված մո­րու­քով, որի թա­վուտ­նե­րում ձկ­նա­թե­փեր ու մա­մու­ռի կտոր­ներ էին խր­ված: Նրա ոտ­քե­րը կար­ծես եր­կու ծու­ռու­մուռ ճյու­ղեր լի­նե­ին, իսկ կի­սատ ձեռ­քե­րը, դեռ գոտ­կա­տե­ղին չհա­սած, ավարտ­վում էին: Բայց դա Վի­սեն­թե­ին ամենևին չէր խան­գա­րում, ծու­ռու­մուռ ճյու­ղե­րով լավ էլ վա­զում էր, արագ հաս­նում գե­տափ, խճճ­ված մո­րու­քը նե­տում ջուրն ու սպա­սում: Մի քա­նի րո­պե, ու ծե­րու­կը հա­զիվ բարձ­րաց­նում էր քր­տին­քից կարմ­րած գլու­խը, ու տասն­յակ ձկ­ներ, բե­րան­նե­րը բա­ցու­խուփ անե­լով, խլվ­լում էին նրա մո­րու­քի ծան­ծա­ղուտ­նե­րում:
Հե­տո գա­ճա­ճը փոք­րիկ մատ­նե­րը մխր­ճում էր մո­րու­քի մեջ, ամուր բռ­նում սա­հող ձկ­նե­րին ու հեր­թով խց­կում գր­պան­նե­րը: Ձկ­նե­րը դեռ թպր­տում էին, իսկ Վի­սեն­թե­ի գր­պան­նե­րը` պար գա­լիս: Գա­ճա­ճը գոհ էր իր կյան­քից, այն­քան գոհ, որ բո­լո­րը եր­բեմն նա­խան­ձում էին նրա տխ­մա­րու­թյա­նը:
«Տես­նես տխ­մա­րու­թյու­նը եր­ջան­կու­թյո՞ւն է, թե՞ դժ­բախ­տու­թյուն»,- մտա­ծում էին Բո­լո­րը, ու մի մա­սը խղ­ճա­հա­րու­թյամբ, մյուս մասն էլ ար­հա­մար­հան­քով նա­յում Վի­սեն­թե­ին:
Իսկ Վի­սեն­թեն վա­զե­լով սարն էր մագլ­ցում, գա­գա­թին նիր­հող մի ամպ բռ­նում, որ­սած ձկ­նե­րը լցնում ամ­պի մեջ ու նրան եր­կինք թող­նում: Ամ­պը մի քիչ լո­ղում էր երկն­քի կա­պույ­տում ու հան­կարծ պայ­թում՝ ձկ­նե­րին անձրևի պես մա­ղե­լով ցած:
- Նո­րից տեղ չհա­սան, տեղ չհա­սան...: Հի­մա ի՞նչ կմ­տա­ծի իմ մա­սին: Չէ՛, չէ՛, Վի­սեն­թեն անշ­նոր­հա­կալ չէ: Վա՛յ ձկ­ներ, վա՛յ ձկ­նե­րի անձրև:
Լաց էր լի­նում ծե­րուկն ու վշ­տից գա­լար­վում:
- Ո՞ւր է անձրև, ա՛յ տխ­մար,- զայ­րա­նում էր Բո­լո­րի մի­ջից մե­կը,- ի՞նչ ես ան­տե­ղի գոռ­գո­ռում:
Իսկ Վի­սեն­թեն դեռ գա­լար­վում էր ու պատ­մում Բո­լո­րին, թե ինչ­պես են պայ­թում բո­լոր ամ­պե­րը, որով­հետև ամ­պե­րը շշ­մած են ու ամ­բողջ օրը սա­րե­րի վրա թիկ­նած` նիր­հում են:
- Խե՜ղճ Վի­սեն­թե,- ոմանք խղ­ճում էին նրան, իսկ ոմանք էլ ար­հա­մար­հան­քով ասում,- ի՛նչն է խեղճ, աչ­քին ինչ ու­զի, երևում է, կու­զի` ոս­կե պա­լա­տում կապ­րի, կու­զի` գե­տից ոս­կե ջրա­հարս կբռ­նի, տխմա­րը մե­զա­նից եր­ջա­նիկ է:
Բայց Վի­սեն­թե­ի ու­զածն ու­րիշ էր: Պետք է ամեն գնով դրախտ հաս­ներ: Ար­դեն գի­տեր, թե ինչ­պես՝ Երկ­րից մի փոք­րիկ հո­ղակ­տոր կպո­կեր ու կթռ­չեր: Դրա հա­մար էլ իր տան բա­կում մի շր­ջա­նակ էր գծել ու հի­մա էլ, ամ­բողջ օրը հո­ղի ու փոշ­ու մեջ խր­ված, փո­րում էր:
- Ի՞նչ ես անե­լու դրախ­տում,- ծաղ­րում էին նրան Բո­լո­րը:
- Ու­զում եմ Աստ­ծուն շնոր­հա­կա­լու­թյուն հայտ­նել:
- Որ քեզ վրա ծի­ծա­ղել ու տխ­մար արա­րա՞ծ է խզբ­զել:
- Նրա հա­մար, որ ապ­րում եմ,- լուրջ-­լուրջ պա­տաս­խա­նում էր Վի­սեն­թեն, թափ տա­լիս փոշ­ոտ մո­րուքն ու շա­րու­նա­կում փո­րել:
- Չէ՛, Վի­սեն­թեն իրոք տխ­մար է,- հա­մոզ­վում էին Բո­լորն ու գնում իրենց գոր­ծին:
Բայց հան­կարծ մի օր լս­վում է Բո­լո­րի մի­ջից ինչ­-որ մե­կի ձայ­նը.
- Նա­յե՛ք, Վի­սեն­թեն դրախտ է թռ­չում,- ու Բո­լո­րը, իրենց գոր­ծե­րը թո­ղած, սկ­սում են վա­զել գա­ճա­ճի հետևից,- կանգ­նի՛ր, Վի­սե՛ն­թե, այդ ո՜ւր­-ո՜ւր­-ո՜ւր...:
Վի­սեն­թե­ի մո­րուքն ու­ռել, հս­կա առա­գաստ էր դար­ձել, իսկ փոք­րիկ հո­ղակ­տո­րը, որի վրա նս­տած թռ­չում էր, կար­ծես ծու­ռու­մուռ նավ լի­ներ: Նրա գր­պան­նե­րը նո­րից պա­րում էին, ինքն էլ ծու­ռու­մուռ շրթունք­նե­րով ժպ­տում: Վեր­ջա­պես ձկ­ներն Աստ­ծուն կն­վի­րա­բե­րի ու շնոր­հա­կա­լու­թյուն կհայտ­նի, որով­հետև վա­ղուց հաս­կա­ցել էր, որ տխ­մար­ներն էլ իրենց ձևով են եր­ջա­նիկ, որ իրեն իզուր չեն խզբ­զել:
Բայց հան­կարծ կղ­զին օդի մեջ կանգ­նում է ու սկ­սում ճոճ­վել: Գա­ճա­ճը ճյու­ղե ոտ­քե­րով իս­կույն գրկում է հո­ղակ­տո­րը, ամուր ճան­կում, որ հան­կարծ վայր չընկ­նի:
Ամ­բողջ գյու­ղը` թե՛ նրանք, ով­քեր խղ­ճում ու թե՛ նրանք, ով­քեր ար­հա­մա­րհում էին Վի­սեն­թե­ին, գա­ճա­ճի մո­րու­քից բռն­ված բարձ­րա­նում էին վերև:
- Այդ ու՞ր եք գա­լիս, սա իմ երա­զանքն է, իմ կղ­զին, դուք ի՞նչ ու­նեք Աստ­ծուն ասե­լու, դուք իմ պես խզբզ­ված չեք:
- Հե­տո՞ ինչ,- բղա­վում էին Բո­լո­րը ու իրար հրմշ­տե­լով բարձ­րա­նում վեր,- մի բան կգտ­նենք Աստ­ծուն ասե­լու ու հե­տո ի՞նչ իմա­նաս` որ խզբ­զոցն է ավե­լի ճիշտ ու կա­տար­յալ: Կխնդ­րենք մեզ էլ քեզ պես խզբ­զի, մենք էլ ենք ու­զում եր­ջա­նիկ լի­նել:
Երբ Բո­լորն ար­դեն գլուխ-գլ­խի հա­վաք­ված լց­վել էին կղ­զու վրա, հան­կարծ փոք­րիկ հո­ղակ­տո­րը ծան­րու­թյու­նից տն­քում է, ճա­ռա­գայ­թաձև ճաքճ­քում, փշր­վում ու փոշ­ի­ա­նում: Բո­լորն անձրևի պես ընկ­նում են ցած, հե­տո ոտ­քի են կանգ­նում, թափ տա­լիս իրենց ու այն­պես հան­գիստ հե­ռա­նում, կար­ծես ոչինչ չի էլ եղել:
- Ո՞ւր է իմ կղ­զին, ո՞ւր կո­րավ իմ երա­զան­քը, ան­խիղճ­նե՛ր, ի՞նչ եք ու­զում ինձ­նից:
- Ի՞նչ կղ­զի, ա՛յ տխ­մար, էլի խեն­թա­ցա՞ր,- զայ­րա­նում է Բո­լո­րի մի­ջից մե­կը,- հե­րի՛ք է գո­ռաս, ոչ մի կղ­զի էլ չկա:
Իսկ ծե­րու­կը դեռ շա­րու­նա­կում էր գո­ռալ ու գա­լար­վե­լով լաց լի­նել:
- Մեկ է, գնա­լու եմ, ինչ ու­զում է լի­նի, գնա­լու եմ, էն­տեղ էլ գետ կլի­նի, էն­տեղ էլ ձկ­ներ կբռ­նեմ:
Այդ օրը ծե­րուկ գա­ճաճն էլ տա­նից դուրս չե­կավ: Եր­ջա­նիկ ժպի­տով ան­շար­ժա­ցած` պառ­կել էր փայ­տե մահ­ճա­կա­լին: Մի­այն ձկ­նա­թե­փե­րով խառն­ված մո­րուքն էր ան­սո­վոր տա­րու­բեր­վում՝ փոք­րիկ ձկնիկ էր խճճ­վել ուռ­կան-­մո­րու­քի ծան­ծա­ղուտ­նե­րում: Իսկ երբ երե­կոն իջավ, երկն­քում մի ամպ որո­տաց, մեծ ու փոքր ձկ­նե­րին անձրևի պես մա­ղեց ցած: Բո­լո­րը զար­մա­ցած դուրս էին եկել ու նա­յում էին այդ ան­սո­վոր տե­սա­րա­նին:
- Վի­սեն­թեն դրախ­տում է,- շշն­ջաց Բո­լո­րի մի­ջից ինչ­-որ մե­կը, ու Բո­լո­րը սկ­սե­ցին Բո­լո­րի հետ փսփսալ,- դրախ­տո՜ւմ է, դրախ­տո՜ւմ, ի՜նչ եր­ջա­նիկ է տխ­մա­րը…:
Изображение
Аватара пользователя
Harutin (Автор темы)
Gisher.Ru Team
Gisher.Ru Team



Вернуться в Պատմվածքներ



Активность

Сейчас этот форум просматривают: CCBot и гости: 0