ДЛЯ ПРАВИЛЬНОЙ РАБОТЫ САЙТА ОТКЛЮЧИТЕ БЛОКИРОВКУ РЕКЛАМЫ

ԳՐԱԿԱՆ ԽԱՉՄԵՐՈւԿ - ՄԵՆՔ ՄԵՐՈՆՑՈՎ

В этом разделе запрещается писать русскими или латинскими буквами.
Այս բաժնում կարելի է գրել միայն հայերեն տառերով

ԳՐԱԿԱՆ ԽԱՉՄԵՐՈւԿ - ՄԵՆՔ ՄԵՐՈՆՑՈՎ

Сообщение:#11  Сообщение Հրաչուհի » 28 июл 2013, 13:04


Виктор Коноплев - Арам Канепян
ЛЮБИТЬ АРМЕНИЮ ПО-РУССКИ.

Любить Армению по-русски - не спеша,
Как будто вновь рождается душа.
На Арарате, начиная путь,
Она любила так, что не вздохнуть.

Любить Армению по-русски - наотрыв,
Над суетой привычной воспарив.
Законы суеты добром поправ,
Иметь кавказский дух и русский нрав.

Любить Армению по-русски - наразлом,
Когда любовь есть, беды нипочём!
Когда, казалось бы, что больше нету сил,
Но любишь так, как раньше не любил.

Любить Армению по-русски - в тишине,
Пьянея страстью, боль топить в вине.
И отдаваться той любви сполна,
Показывая, как она ценна.

Любить Армению по-русски - без измен,
Решая миром множество проблем.
И выбирать родителей из стран:
Россию - мать! Отца же - Айастан!

Любить Армению по-русски - без причин,
Лететь душой в святой Эчмиадзин.
Неся в себе спасение Креста,
С благословением жить Господа Христа
Аватара пользователя
Հրաչուհի (Автор темы)
Посетитель
Посетитель
Информация: Показать детали

ԳՐԱԿԱՆ ԽԱՉՄԵՐՈւԿ - ՄԵՆՔ ՄԵՐՈՆՑՈՎ

Сообщение:#12  Сообщение Հրաչուհի » 28 июл 2013, 13:23

23:08

Կռունկ.

Թորոս Ալեքսանյան,

Երկնքի անսահման լազուր կապույտում,
Կռունկն է ճախռում՝ սլացքով աշխույժ,
Պտույտ է տալիս գլխիս վերևում,
Անվերջ երգում է ու կանչում քնքույշ։
–Լսում եմ քո ձայնը, քո երգը վճիթ,
Իմ սիրուն կռունկ, բարով տեսա քեզ,
Եկել ես հեռու հեռավոր երկրից,
Քարքարոտ երկրից՝ հին, արևակեզ։
Բերել ես թաքուն խաբրիկ մը նորից,
Սարից ու հանդից՝ ձայներ ու թրթիռ,
Երգում ես դու ինձ կարոտ ու կսկիծ,
Ախ կարյունի սիրտս, խաբրիկ մը ունիս դու իմ երկրից։
Թողել եմ էնտեղ ես սուրբ շիրիմներ,
Իմ ազնիվ ընկեր, թռչուն սիրասուն,
Ցավից խողխողված սգավոր հոգիս
Թաղել եմ էնտեղ ու փախել հեռուն։
Ու բամբ օրերիս թանձրի մեջից,
Նորից խոսեց իմ լալկված լեզուն,
Վիրավոր սիրտս նորից հառաչեց,
Լսելով քո երգը, իմ ղարիբ թռչուն։
Բայց ես չգիտեմ էլ խոսք ու խորհուրդ,
Լոկ հառաչանք ու ցավ է մռմռում իմ լեզուն,
Խավար են ու խուլ, թէ իմ աչք, թէ ունկ,
Մեռել է հոգիս, թաղել եմ էնտեղ ու փախել հեռուն։
Ախ գիտեմ, կռունկ, ինձ մի հիշեցրու,
Որ հողն հայրենյաց մնաց անմշակ,
Այգին հարազատ՝ անխնամ, անտեր,
Իսկ հայրական տունը դարձավ ավերակ։
Ու էնտեղ մայրս, հազար ցավերից հալումաշ, տկար,
Մեն միայն նստած դատարկ սենյակում,
Կարկամած սրտում անսահման կսկիծ,
Լացից ցամքած աչքերով նայում է հեռուն։
Եվ գերեզմաններ, շիրիմներ հարազատ,
Ախ ես պառկեյի էնտեղ, և ոչ թէ նրանք,
Կյանք չէ սա այլևս, մահից առավել դաժան է,–կռունկ,
Անսփոփ վիշտ է և հավերժ տառապանք։
Օվ իմաստուն հավք, դու գիտես հարկավ,
Թէ ինչ ձևով է պետք դիմել աստծուն,
Քանզի ընդունելի չէ նրան,կամ էլ չի հասկանում նա,
Աղտից ու ստից սաստիկ խաթարված մարդկային լեզուն։
Կամ էլ թէ ծերացել է նա, և խլացել արդեն,
Ու անհաղորդ է այլևս լսելիքը նրա
Խելագար ցավից սաստիկ ճչացող տառապյալ հոգուն,
Եվ սրտերին վշտալից ու արյունլվա։
Իսկ գուցե մահացե՞լ է նա, էլ չկա՞ աստված երկրիս վրա,
Կամ էլ երկնի բարձր եզերքում։
Եվ ա՞յդ է պատճառը, որ չար օձի նման,
Մեր կյանքերից ներս դժոխքն է սղոսկում։
Եթե սխալ եմ, ասա ինձ կռունկ,
Թէ երկրի վրա ու երկնքում անվերջ,
Ապրում է նա անսասան, հավերժ,
Իրենից իսկ բխող անշեջ լույսի մեջ,
Եվ որ իր կամքից անկախ, նույնիսկ ավազի մի չնչին հատիկ
Տեղից չի շարժվի էս երկրի վրա, կամ էլ օվկեանի ջրերում անվերջ,
Ու ենթակա են նրան բույս և կենդանի ու նաև մարդիկ,
Ինչպես որ ասված է հնուց մեզ հասած սուրբ գրերի մեջ,
Ապա քո ճշմարիտ, երգեցիկ լեզվով
Խոսիր նրա հետ, իմ հավք սիրասուն,
Փոխանցիր նրան հարցերս բազում,
Որ հանգիստ չեն տալիս իմ խռով հոգուն։
Ասա դու նրան, որ մի հայ պանդուխտ,
Սաստիկ հալածված սև բախտից տարտամ,
Հարցնում է քեզ օ՜վ ամենագութ,
Թէ ինչու՞ են այսպես անմեղ հոգիներն անվերջ տառապում։
Ինչու՞ են անձերը ցոպ ու անբարտավան, տմարդի, տգետ,
Քո լույս աշխարհում բազմացել անվերջ,
Ինչպես կարիճներ թունավոր ու նենգ, կամ էլ թէ որպես որդեր զզվելի,
Որ վխտում են ժանտ ու գարշահոտ, նեխած կեղտի մեջ,
Իսկ ինձ հարազատ անմեղ հոգիներ,
Իրենց փթթուն, ծաղիկ հասակում,
Արժանի չեղան լույսիդ ջերմության,
Ու պարկեցին էնտեղ՝ իրենց հողտապան պաղ շիրիմներում։
Հարցրու դու նրան, իմաստուն իմ հավք,
Ինչպե՞ս պիտի ես, այսքանից հետո, փառաբանեմ անունը նրա,
Չի պապանձվի՞ արդյոք այնժամ իմ լեզուն,
Երբ որ հորջորջեմ հանկարծ ես,–«տեր ողորմեա»:
Аватара пользователя
Հրաչուհի (Автор темы)
Посетитель
Посетитель
Информация: Показать детали

ԳՐԱԿԱՆ ԽԱՉՄԵՐՈւԿ - ՄԵՆՔ ՄԵՐՈՆՑՈՎ

Сообщение:#13  Сообщение Հրաչուհի » 28 июл 2013, 13:24

Էմմա Կարեն <<Նայդեն>>ժողովածուից
ÙÙÙÙ ÝÝÝÝÝÝÝ7 июн
Մենությունը
Կպչուն քրտինքի նման հպվում է մարմնիս,
Եվ ցնցուղն այստեղ կապ չունի,
Որովհետև մաշկիս տակ անցած բջիջները
Խառնվել են արյանս...
Ճիչը խեղդվում է դեռ կոկորդումս,
Չի ծնվում,
Որովհետև որբ է մնալու...
Ես գոռալ չեմ ուզում,
Երբ խոսելու ունակությունն անգամ խլվել է ինձնից
Ու տրորվել լռելու բնազդը...
Հարցերը բոլոր ունեն պատասխանն իրենց
Ու
Ունայնության մեջ մոլորված Ճիչս
Ցրտից սառել է...
Аватара пользователя
Հրաչուհի (Автор темы)
Посетитель
Посетитель
Информация: Показать детали

ԳՐԱԿԱՆ ԽԱՉՄԵՐՈւԿ - ՄԵՆՔ ՄԵՐՈՆՑՈՎ

Сообщение:#14  Сообщение Հրաչուհի » 28 июл 2013, 13:25

Էլլադա Խաչատրյան

Արթնացում

Անգո երազներս եմ վարանոտ փնջում
Ու լուռ օղակում սև ժապավենով
Ցողում եմ արցունքիս վերջին կաթիլով
Ու դնում անանցյալ հուշերիս` սառը մեհյանին:

Անպտուղ պատրանքի մշուշն եմ ցրում
Էջերն եմ պատռում մռայլ խոհերի
Տխրություն հեծած` մտքերս թախծոտ
Սանձում անհեղգ` ժպիտե մտրակով:

Կաղապարում եմ տրտմությունս թուխպ
Վարագուրում հուսո պատնեշով
Ու վստահ հատում սահմանագիծը
Հավերժ մենամարտող լույսի ու մթի:

Թարմ հույսերս են ոգեթով շողում
Շիկածամ արփին լույսն է ավետում
Ու բոսոր հորիզոնից մեղմիկ շշնջում.
-Բարի լույս նորածին արթնացում...
Аватара пользователя
Հրաչուհի (Автор темы)
Посетитель
Посетитель
Информация: Показать детали

ԳՐԱԿԱՆ ԽԱՉՄԵՐՈւԿ - ՄԵՆՔ ՄԵՐՈՆՑՈՎ

Сообщение:#15  Сообщение Հրաչուհի » 28 июл 2013, 13:26

ԷՄՄԱ ԴԱՎԹՅԱՆ

ԱՅՐՈՂ ՀՈՒՇԵՐ
Մոխիր դարձած զգացմունքներս քամուն տվի,որ նա տանի՜-տանի՜,ցրի աշխարհով մեկ...
Թողեցի լոկ հուշերն անուշ մեր անցյալի:Կարծում էի `տաք մոխիրն է հոգիս այրում,բայց հուշերն
այս ավելի են այրում,վառում...
Քեզ հետ ապրած ամեն մի պահն ու վայրկյանը ինձ տանջում է ,մոլորեցնում,իսկ վախվորած կարոտս լուռ թևածում է
ջերմացնող այդ հուշերում:
Փո՞րձ է,փորձա՞նք,թե՞ տառապանք՝ քո այդ սերը,իմ հուշերը , և քո անմար շշուկները...
Аватара пользователя
Հրաչուհի (Автор темы)
Посетитель
Посетитель
Информация: Показать детали

ԳՐԱԿԱՆ ԽԱՉՄԵՐՈւԿ - ՄԵՆՔ ՄԵՐՈՆՑՈՎ

Сообщение:#16  Сообщение Հրաչուհի » 28 июл 2013, 13:27

ԵՐԱԶԻԿ ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆ

ՀԱՎԱՏ


Թեկուզ լինի խոր հորի մեջ,
Փակված քառսուն ջաղացքարով,
Թեկուզ՝ ժայռի անդուռ խորքում,
Չար հրեշի շղթայի տակ,
Հոգու երգը այս հայերեն՝
Բարձր կանչով օհանաձայն,
Պոռթկալու է ու վարարի
Պատերազմված արհավիրքից,
Երկրաշարժված երկրի ճեղքից,
Մի խաչակիր աղոթքի պես
Կամ տուֆակերտ մի խաչքարի,
Երկինք պարզված վանքակերտված մի բողոքի,
Երկնասլաց ու սրբատաշ մի կոթողի
Կամ՝ մատուռի մի ամաչկոտ։
Անգամ օտար բույրերի մեջ՝
Հոգեզմայլ և աստղահոտ մի բուրմունքով,
Ամենազոր պարպումների լարված հևքով
Ճեղքելու է ապառաժը՝
Երգն այս հրաշք ու հայերեն։
Аватара пользователя
Հրաչուհի (Автор темы)
Посетитель
Посетитель
Информация: Показать детали

ԳՐԱԿԱՆ ԽԱՉՄԵՐՈւԿ - ՄԵՆՔ ՄԵՐՈՆՑՈՎ

Сообщение:#17  Сообщение Հրաչուհի » 28 июл 2013, 13:28

Sat Rshtuni

Մորուքով տղամարդիկ հերթով կպոկեն թերթերդ,
ու դու մանկության կաշվի տակ
կզգաս թաց պարանոցդ,
որ թաց չի լինի ինչպես
կնոջ ոտքերը մայրանալուց առաջ
կամ դստերդ ափերը`
մկրտությունից հետո,
քո մեջ կթպրտան կարմիր կաթիլները,
ու տղամարդիկ
կզգան փշաքաղված մարմինդ,
կտեսնեն ու կանցնեն
վրայովդ,
կտրորեն փշերդ ու կպատռեն
կաշիներդ բոլոր.
դու նրանց աչքին կին ես
ու ոչ մայր,
դուստր կամ քույր...
տղամարդիկ կպաշտեն ծնկներդ միայն,
որոնց վրա,
կթուլանան,կլացեն ու կբավարարվեն`
սուտ-բարեպաշտ մորուքները
մահճակալիդ տակ նետելով:
Аватара пользователя
Հրաչուհի (Автор темы)
Посетитель
Посетитель
Информация: Показать детали

ԳՐԱԿԱՆ ԽԱՉՄԵՐՈւԿ - ՄԵՆՔ ՄԵՐՈՆՑՈՎ

Сообщение:#18  Сообщение Հրաչուհի » 28 июл 2013, 13:29

Կուզեի , գինին հոգուս օրօր ասեր,
Ու շուրթերիդ մեղրահամ հյութը չպակսեր ,
Թաքնվեիր ինչպես նորածախկ մի վարդ ,
ԵՎ որ , ոչ ոգ քեզ դիպած չլիներ՝
Ինչպես մի նորահարս՝անհասան լինեիր,
Միայն իմը դու լինեիր,իմ ձեռքս ծակեիր,
Երկիրն մոռնաինք ու դաշտում ապրեինք,
Իշխանատեր, ղեկավար,տեր ու տիրակալ,
Իրենց հոգսերով ու վայելեքներով թողնեինք,
Իսկ մենք էլ,երկրի մեր փոքրիկ անկյունում,
Աչերս հառած ՝լուռ,մեղմիկ ժպտաինք
A.AVAKIAN MAKINZ
Аватара пользователя
Հրաչուհի (Автор темы)
Посетитель
Посетитель
Информация: Показать детали

ԳՐԱԿԱՆ ԽԱՉՄԵՐՈւԿ - ՄԵՆՔ ՄԵՐՈՆՑՈՎ

Сообщение:#19  Сообщение Հրաչուհի » 28 июл 2013, 13:31

Украли камень намогильный мамы...

ПАМЯТИ МАТЕРИ

Украли камень намогильный мамы,

А я узнал об этом через год,

Так варвары уничтожали Храмы,

Так поступить мог гунн, сельджук иль готт.

Так поступить мог тот, кто резал пальцы,

Распухшие, чтоб с мёртвых снять кольцо,

Насильник так срывает с женщин платье,

Под маску спрятав подлое лицо...

О наглость БЕСПРЕДЕЛА, МОЖЕТ СТАТЬСЯ

Захватишь щупальцами ты весь мир:

Над Честностью ты будешь измываться,

Как над могилой матери вампир?

Теперь я назову и адрес драмы,

Остановись прохожий и замри:

Украли камень намогильный МАМЫ

В патриархальном городе ГЮМРИ...


Свидетельство о публикации №21005010603

Рецензии

Ара Геворкян
Аватара пользователя
Հրաչուհի (Автор темы)
Посетитель
Посетитель
Информация: Показать детали

ԳՐԱԿԱՆ ԽԱՉՄԵՐՈւԿ - ՄԵՆՔ ՄԵՐՈՆՑՈՎ

Сообщение:#20  Сообщение Հրաչուհի » 28 июл 2013, 13:34

Նելլի Ռումելյան

Ծերացած Ուռենին

Ժամանակներից որբություն առած՝
Քո ժամն ես ապրում թավ այգուս սրտում ,
Կաթիլ առ կաթիլ մտքերս փնջած՝
Աշնանաթաթախ խորհուրդս մանում:

Վարագուրում ես ներկան ուշացած՝
Ճյուղերիդ խոնարհ հուշերն իմ հյուսում,
Թաց շուրթիս թողնում մենախոսություն.
Ծով կարոտ,
Լուռ սեր,
Փո՜ւշ-ճշմարտություն:

Իմ խենթ տեսիլն ես զեփյուռից որսում,
Ստվերդ գրկած՝ինձ հետ վերապրում,
Հոգուս հայելու մեջ ինքդ քեզ տեսնում.
-Կանցնի՜,կգնա... թախծոտ սվսվում:

Աշո՜ւն,ձուլվել ես դու իմ հոգու հետ,
Վարսերս ես սանրում ծավի մշուշով,
Իսկ թիթեռ հոգիս թողել ես անտեր,
Մրսող բառերի ցնդող դողի հետ:

Նելլի Ռումել
Аватара пользователя
Հրաչուհի (Автор темы)
Посетитель
Посетитель
Информация: Показать детали



Вернуться в Բանաստեղծություններ



Активность

Сейчас этот форум просматривают: нет зарегистрированных пользователей и гости: 4


⇑ Наверх
⇓ Вниз