СТАНЬ VIP

ԳՐԻԳՈՐ ՆԱՐԵԿԱՑԻ - ՄԱՏԵԱՆ ՈՂԲԵՐԳՈՒԹԵԱՆ

В этом разделе запрещается писать русскими или латинскими буквами.
Այս բաժնում կարելի է գրել միայն հայերեն տառերով

ԳՐԻԳՈՐ ՆԱՐԵԿԱՑԻ - ՄԱՏԵԱՆ ՈՂԲԵՐԳՈՒԹԵԱՆ

Сообщение Harutin » 08 апр 2010, 23:28

ԲԱՆ ԻԱ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Եւ քանի որ ես ինքս ինձ անձամբ մատնեցի մահուան իմ ինքնագրութեամբ,
 Ու չկանգնեցի երբէք ինչպէս մարդ` ոտքի,
 Ոչ էլ ստացայ սիրտ բանականի,
 Գրքի համաձայն,
 Չթողի նախկին մեղանչումներն իմ ու չփոխուեցի,
 Չընթացայ ուղիղ ճանապարհով ես,-
 Ինչո՞ւ խաւարի հետքերը խոտոր ցոյց չտամ ես այս խօսքիս սկզբում:
 Ուստի նախընթաց խօսքերի իմաստն ու ձեւն անփոփոխ պահելով, այստեղ,
 Ըստ այդմ պիտի ես խոստովանեմ
 Մնացած բոլոր չարութիւններս` յաջորդ տողերով:

Բ
 Արժանապատիժ ժանտագործս օտար`
 Գունդը Բելիարի աճեցրի անսաստ իմ ընթացքով:
 Ճարպիկ, խաբեբայ եւ գարշօրէն պարող դեւերի համար
 Կաքաւումներ, կայթեր, ցոյցեր ու վազքեր պատրաստեցի ես իմ ծուլութեամբ,
 Եւ ընդունեցի դահիճներից այդ կործանուած`
 Հարուածներ գաղտնի եւ խոցեր անյայտ:
 Քրիստոսի խաչով չհալածեցի ես այդ վտարուածներին,
 Այլ առաւել եւս զօրացրի նրանց:
 Հեգ ողորմելուս անօրէնութեան հետեւանքով
 Հայհոյւում է Յիսուսիդ անունն այսականների մէջ,
 Ինչպէս մի ժամանակ հեթանոսների մէջ`
 Իսրայէլի պատճառով:
 Ես ինքս իմ ձեռքով տնկեցի իմ մէջ
 Ապականարար եւ վնասակար բազում պատուհասներ`
 Հոգուս ծաղիկն ուտող եւ սպառող ժանգն ու թրթուրը եւ այլ ուտիչներ,
 Որոնց սուրբ Հովելն է նկարագրում իսրայելացոց երկրի համար
 Իբրեւ օրինակ աւազակների եւ չար ոգիների` իր հրաշակերտ ողբերգութեան մէջ:
 Սատակեցնելու փոխարէն` իմ մէջ ինքս ստեղծեցի, աճեցրի նրանց,
 Եւ իմ անձի դէմ հաւաքեցի բիւր մահազէն մարտիկներ.
 Շուրջս անպատկառ եւ անիրաւ կշտամբիչներ գոյացրի.
 Զինեցի իմ դէմ անզգամ եւ անպարտելի հակառակորդներ.
 Քաղցրի փոխարէն դառնութիւնն առա ինձ իբրեւ բաժին`
 Ես` արարչի դէմ նենգաւորս միշտ եւ բանսարկուի հանդէպ` հաւատարիմ:

Գ
 Աւա՜ղ աղէտիս, վիշտ ու վտանգիս, մթին ամօթիս եւ անարգանքիս.
 Ես ինչպէ՞ս հիմայ պիտի հանդգնեմ խօսքերս յայտնապէս հրապարակել:
 Մեծ է գուժկան ձայնս ու բարձրաղաղակ բողոքն իմ ահա յոյժ անտանելի:
 Քանզի եթէ հնար լիներ հոգիս տեսնել,
 Պիտի երեւար, թէ ո՜րքան տգեղ է նա, տկար եւ ազազուն,
 Հեծեծագին ցաւերով մատնուած ծայրաստիճան վարանումի,
 Եւ մրոտուած, աղտոտ գոյնով զազրելի, ինչպէս մեհեանի պաշտօնատար,
 Զի միեւնոյնն է, թէ`սպասարկել կուռքին ձուլածոյ եւ կամ ծառայել մեղքերի ախտին:

Դ
 Արդ, ես քայլեցի կորստեան այս խաւարահետ ճանապարհով
 Եւ ցանկալի բաժինը դարձրի անկոխ անապատ,
 Ինչպէս մեղադրում է մարգարէն
 Իսրայէլի քահանաներին:
 Եւ ես, որ տմարդների կարգն եմ դասուած` ինչպէ՞ս համարեմ ինձ մարդ.
 Ինչպէ՞ս անուանուեմ բանական, երբ կցորդուել եմ յիմար անբաններին,
 Ինչպէ՞ս կարող եմ կոչուել տեսանող, երբ խաւարել եմ ներքին լոյսս ես,
 Ինչպէ՞ս համբաւուեմ ես իմացական, երբ իմացութեանս դռներն են փակուել,
 Կամ ինչո՞վ ցոյց տամ ինքս ինձ որպէս պատկեր Աստծոյ անեղծ եւ անմահ, երբ անձնասպան եմ եղել հոգեպէս.
 Եւ ոչ իսկ շարժուն եւ կամ շնչաւոր կարող եմ կոչուել, թո՛ղ թէ հոգեւոր եւ իմացական:

Ե
 Անօթների մէջ անպիտան եմ ես եւ անարգագոյնը` որմնաքարերի մէջ,
 Արհամարհուած եմ կանչուածների մէջ եւ վատթարը` հրաւիրուածների խմբում,
 Ահաբեկուած մահուան արհաւիրքով եւ բոլորից լքուած անխրախոյս:
 Երուսաղէմի ցաւերով ու տանջանքներով եմ ես պատժուած, ըստ Երեմիայի խօսքի.
 Պակասել են օրերս հեծութեամբ եւ տարիներիս ընթացքը` հառաչանքներով,
 Ըստ սաղմոսողի նուագերգութեան:
 Ինչպէս ասուին ցեցից եւ փայտը որդից`
 Այդպէս նաեւ ես սրտիս խիթերից հալուեցի իսպառ ըստ իմաստունի:
 Ու սաղմոսողի խօսքի համաձայն սարդոստայնի պէս մաշուեցի ահա եւ դարձայ անպէտ.
 Առաւօտեան ամպի եւ վաղորդեան ցողի պէս ցնդեցի ես, մարգարէութեան խօսքի համաձայն:

Զ
 Բայց ես իմ յոյսը մարդու վրայ չեմ դրել,
 Որ տեսանողի ակնարկած անէծքն վրաս առնելով վհատուեմ անյուսօրէն,
 Այլ քեզ վրայ, Տէ՜ր իմ ոգեսէր,
 Որ լցուած անբաւ բարեգթութեամբ
 Նոյնիսկ խաչի վրայ բեւեռուած պահին`
 Մեծ ողորմութեամբ աղօթեցիր դու առ հայրդ բարձրեալ` քեզ չարչարողների համար:
 Արդ, շնորհի՛ր ինձ դու քաւութեան յոյս, կեա՜նք եւ ապաւէն,
 Որպէսզի թշուառ շունչս երբ փչեմ` ստանամ հոգին քո բարի:
 Եւ քեզ քո Հօր հետ ու քո սուրբ Հոգուն`
 Զօրութիւն, յաղթութիւն, մեծութիւն եւ փառք, յաւիտեանս. ամէն:
Изображение
Аватара пользователя
Harutin (Автор темы)
Gisher.Ru Team
Gisher.Ru Team

ԳՐԻԳՈՐ ՆԱՐԵԿԱՑԻ - ՄԱՏԵԱՆ ՈՂԲԵՐԳՈՒԹԵԱՆ

Сообщение Harutin » 08 апр 2010, 23:30

ԲԱՆ ԻԲ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Նախատուած անձիս կշտամբանքների շարքը նոյն ձեւով ու պատկերներով
 Պիտի կրկնեմ ես այստեղ վերստին նոր-նոր բարդութեամբ.
 Կսկծեցուցիչ դառն այս խօսքերիս դատակնիքը յանդիմանական
 Ամենագէտը թերեւս համարի ճիշտ խոստովանանք
 Իմ բոլոր գաղտնի եւ չար գործերի:

Բ
 Խօսուն մի ձի եմ ես, կարծրերախ, սանձակոտոր եւ ապերասան,
 Հովանակ անհամբոյր, վայրենի եւ անկրթական,
 Երինջ խրտչող, անուղղայ եւ անվարժական,
 Մարդ մոլեգին, տարագրուած եւ կորստական,
 Մանուկ մեղաւոր, անխրատ եւ թափառական,
 Տնտես մահապարտ, տարտամ եւ անգործնական,
 Բանական անասնաբարո, գազանացեալ եւ անմաքրական,
 Ձիթենի լքուած, անպտուղ եւ կործանական,
 Մարմին` հոգիս տրտմեցնող, դատող ու տանջողական,
 Խոցուած եմ անբուժելի, անխնամ եւ անկանգնական,
 Վատնուած եւ անգտնելի ոսկի շարոց եմ կայսերական,
 Ծառայ եմ սխալական, փախստական եւ թշուառական:

Գ
 Եւ այսպէս, ահա, ես ինքս իմ դէմ եղա կամովին անձնամատ սաստիկ եւ մարմնակործան,
 Հոգեկորոյս եւ միշտ մտախաբ,
 Կամակոր իսկական եւ սրտաբեկ,
 Ուշագնաց եւ խելակորոյս,
 Զգայազուրկ եւ իմաստասպառ,
 Հայրատատես եւ եղեռնալուր:
 Ես ամէն կողմից բռնուած ամբողջովին մահաբեր երկունքի բորբոքումներով`
 Մի լաւ բանի մէջ, Տէր իմ, ոչ մի կերպ քեզ պիտանի չեմ:
 Ողբում եմ ես այն որովայնը, որ ինձ երկնել է,
 Ողբում ստինքներն այն, որ սնել են ինձ:
 Ինչո՞ւ կաթի հետ մակարդուած ես մաղձ չծծեցի,
 Եւ ինչո՞ւ քաղցրութեան փոխարէն չտրուեց ինձ դառնութիւն:

Դ
 Զի եթէ ես իմ խօսքերով այսքան ինքս իմ դէմ եղայ անձնադատ դատախազ դժնի,
 Եւ իմ բարկութեան սուրն է տակաւին անխոնարհելի,
 Ո՞ր երկրածինն ինձ կկարողանայ ողոքել այլեւս:
 Ամէն ինչ պիտի հրապարակեմ,
 Էութիւնս համակ ես պիտի դատեմ ու դատապարտեմ,
 Ողջ վնասակար գնդերը պիտի ես գանակոծեմ,
 Ես ինձ խոցոտող զինուորների դէմ պիտի բողոքեմ
 Եւ իմ գլխաւոր զգայարանքներս պիտի կշտամբեմ:
 Ամէն բանի մէջ եւ ամէն ձեւով ես մեղանչեցի, ողորմի՜ր, գթա՛ծ:
 Նոր չէ, որ գտար յանցապարտութեան մառախուղն իմ մէջ,
 Այլ նոյնն եմ յաւէտ, միշտ նոյն արատով յանցապարտութեան
 Անկարկատելի ձորձով սխալուած անփոփոխելի քո առջեւն եմ ես,
 Եւ ինքդ միայն իսկապէս գթած, օրհնեալ, մարդասէր,
 Քո ներողութեամբ անայլայլելի փութա աջ կողմս ի փրկութիւն ինձ:

Ե
 Արդ, ո՜վ երկնաւոր, հզօր ու բարի դու խնամակալ,
 Ստեղծիչդ ամէն ինչի` ոչնչից,
 Կայծն իմաստութեան զօրաւոր խօսքիդ մօտեցրու լեզուիս,
 Որպէսզի դառնայ առիթ մաքրութեան`
 Քո ձեռքով կերտուած մարմնիս մաս կազմող զգայարանքներիս:
 Եւ ես նրանցով` քո կամքով կազմուած եւ քեզնով բուժուած`
 Նոր պատրաստութեամբ, անպակաս ձայնով, անհատ բարբառով
 Քեզ վերընծայեմ գոհաբանութիւն`
 Ի փառս քո Հօր` մեծ Աստծոյ, յաւիտեանս. ամէն:
Изображение
Аватара пользователя
Harutin (Автор темы)
Gisher.Ru Team
Gisher.Ru Team

ԳՐԻԳՈՐ ՆԱՐԵԿԱՑԻ - ՄԱՏԵԱՆ ՈՂԲԵՐԳՈՒԹԵԱՆ

Сообщение Harutin » 08 апр 2010, 23:33

ԲԱՆ ԻԳ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Տէ՜ր, Աստուած ամենայնի եւ զօրաւոր ամէն բանում,
 Տէ՜ր անպարագիր եւ անվայրափակ,
 Բոլո՜ր իսկութեամբդ ամէնքին մօտիկ,
 Ամէնուր ես դու, եւ չկայ ոչ մի սահման առանց քեզ:
 Չես երեւում երբէք, բայց առանց լոյսիդ չի տեսնւում ոչինչ,
 Ո՜վ ահաւոր փառք եւ անհաս անուն,
 Մեծութեան կոչում, ձայն անբաւելի,
 Իսկութիւն անքնին, անմատչելի հեռաւոր եւ անընդմիջելի մերձաւոր,
 Տեսնող` հեծութեան եւ նկատիչ` թշուառութեան,
 Տխրութեան այցելու եւ ամենաբոյժ հնար` անճարութեան,
 Հայր գթութեան, ծագող ողորմութեան եւ Աստուա՜ծ մխիթարութեան:

Բ
 Տէ՜ր, ողորմութեամբ նայիր բազմավտանգ ախտերի դառնավիշտ իմ պատկերին,
 Որ քո հանդէպ եմ տածում ահա:
 Կարեկից եղիր ինձ բժշկապէս եւ ոչ թէ որպէս քննիչ-դատաւոր:
 Արդարեւ մեծ է տագնապն այս ցաւատանջ տարակուսանքի եւ վարանման,
 Երբ մեղքով է տարուած մարմինն ամբողջովին,
 Իսկ հոգին չի մեկուսացած չար գործերից,
 Երբ զգայարանքները կապկապուած են մոլորութիւնների սովորութեամբ,
 Եւ զանգուածը շաղախուած է մահացու կրքերով.
 Երբ սրտի զգայութիւնը խայթերո՜վ է խոցոտուած,
 Եւ բարիքների ակնկալութիւնն իսպառ վերացած.
 Երբ բանականութեամբ հանդերձ` անասունների շարքն է դասուած,
 Եւ գոյութեան հետ զազրելի գարշութիւններ են շարամանուած.
 Երբ արտաքնապէս թէեւ առողջ, սակայն ներքնապէս է վիրաւորուած
 Եւ յիշելով իր մեղքերը սաստիկ` յուսահատութեան է միշտ մատնուած.
 Երբ որ նախապէս գործած մեղքերի տագնապումներով է տարակուսուած,
 Եւ աղօթքի յստակութիւնն իսպառ պղտորուած.
 Երբ խղճմտանքը խռովանքներով է յոյժ տոչորուած
 Եւ ձեռքը մաճին` հետեւի գործերն հետազօտելով է միտքն զբաղուած.
 Երբ դէմքով դէպի առաջ է դիմում, ոտքերով` դէպի հետեւ ընկրկած
 Եւ գիտենալով հանդերձ ճշմարիտ գոյութիւնները, անգոներից է շարունակ խաբուած
 Եւ մտքի մղած մարտերի մէջ միշտ փոքրութիւններից է յաղթահարուած,
 Եւ սրտի սաստիկ հառաչանքներից հագագի դուռն է համակ հրդեհուած.
 Երբ ամէնուրեք` խոնաւութիւնն է քիմքի տոչորուած
 Եւ ամէն կողմից անարեւ մէգով է շրջապատուած.
 Երբ ակնկալութեան ընդարձակութիւնն է իսպառ ամփոփուած,
 Եւ անտանելի տառապանքներն են զգայարանների վրայ դրոշմուած.
 Երբ որ կորստեան եղկելիութիւնն է մտաբերուած,
 Եւ հատուցումի դատավճիռն է մտքի դիւանում արձանագրուած.
 Երբ բարերարի աչքն է զայրալից երեւոյթ առած,
 Եւ լոյսը խնդութեամբ հողազանգուածիս դէմ է զայրագնած.
 Երբ որ Աստծոյ ահաւորութիւնն փոքրիկ էութեանս հետ է ընդհարուած
 Եւ իր խօսքերի որոտումով միշտ` բանաւոր մոխրիս դէմ է բարկացած,
 Երբ արդարութեան իր քարերով նա մահուան արժանուս է միշտ քարկոծած,
 Երբ որ ինձ տրուած տաղանդը այստեղ անառակութեան մէջ եմ կորցրած,
 Եւ իմ պատուական ասացուածքն իբրեւ անարգ անարժէք` հողի տակ է թաղուած.
 Երբ ողջ արգասիքն իմ աշխատանքի` ծուլութեան մութով է ծածկուած
 Եւ չի երեւում ճրագի լոյսի պէս հեռու տարուած,
 Երբ իրաւազուրկ պատասխանարանն է լեզուիս կարկամած,
 Եւ իմ անհամբոյր բարբառող շուրթերս իրօք արժանի կերպով պապանձուած.
 Երբ հուզեալ միտքս ամէն ուղղութեամբ ցրիւ է եկած
 Եւ օգտակարին հասու լինելու անկարող դարձած,
 Եւ լաւն ու բարին ընտրելու կշռի մէջ յիմարացած.
 Երբ ճանապարհը չարի արգելքով է խափանուած,
 Եւ վառարանն է իւղի` հնոցի մոխիրով լցուած.
 Երբ կենաց մատեանից իմ անուան գիրն է ջնջուած,
 Եւ երանութեան փոխարէն այնտեղ կշտամբանք գրուած:

Գ
 Թէ զինուոր եմ տեսնում` սպասում եմ մահուան.
 Թէ պատգամաւոր` խստութեան.
 Թէ գրագիր` կորստեան մուրհակի.
 Թէ կրօնաւոր` անէծքի.
 Թէ աւետարանիչ` ոտքի փոշին թոթափելու.
 Թէ բարեկրօն` յանդիմանութեան.
 Թէ անզգամ` կսկծանքի.
 Եթէ փորձուեմ ջրով` կխորտակուեմ.
 Եթէ մի դեղ քննութեան առնեմ` կսատակեմ.
 Թէ բարիք տեսնեմ, կասկածելով չար գործերիցս` կփախչեմ.
 Թէ բարձրացած մի ձեռք` կկորանամ.
 Թէ խրտվիլակ փոքրիկ` կսարսեմ.
 Թէ լսեմ թնդիւն մի թեթեւ` կընդոստնեմ.
 Թէ կերուխումի հրաւեր ստանամ` կդողամ.
 Թէ մեծիդ ներկայանամ` կսարսափեմ.
 Թէ հարցաքննութեան կանչուեմ` կկարկամեմ.
 Թէ իրաւամբ քննուեմ` կհամրանամ:

Դ
 Արդ, իրար վրայ բարդուած իմ այսքան տարակոյսները ամենաթշուառ եւ ողորմագին,
 Որոնք ի ներքուստ խոցում են սիրտս անբոյժ ցաւերով, նետերով անտես,
 Եւ բեւեռուելով անարտաքսելի` նրանք հոգուս հետ հանապազամուխ ու յարամնաց,
 Եւ շարաւներով լցնելով հոգիս, հարուածելով միշտ`
 Սատակիչ մահուանս վտանգն են սաստիկ նախագուշակում:
 Իր ներսը մխուած երկաթը պատող կոյտը թարախի,
 Տագնապը ծածուկ ու մէջս պահուած վէրքերն անդարման
 Իմ շնչառութեան միջոցին սաստիկ ցաւ են պատճառում:
 Ուստի եւ նրանց նեղութիւններից չարաչար ճնշուած,
 Թախծալից հոգուս ձայնով բարձրագոչ եւ աղերսախառն իմ արցունքներով
 Ինձ համար նաեւ աղօթող բոլոր նահատակների հետ այն երկրաստեղծ,
 Եւ հեծութեամբ ողբակից նրանց արտասուանուէր իմ այս ողբերով,
 Ըղձակաթ աղերսն իմ` Բարեգործիդ ամենահնար`
 Երկրիցս դէպի երկինքը, ահա, առաքում եմ քեզ:
 Շնորհիր, ո՜վ Տէր, հանգիստ ու խաղաղ կեանք ողորմելի վաստակեալիս,
 Ինձ, որ ընդունա՜յն երկրագործեցի.
 Ո՜վ համայնդ դու ամէն ինչի մէջ, քեզ փա՜ռք յաւիտեան:
Изображение
Аватара пользователя
Harutin (Автор темы)
Gisher.Ru Team
Gisher.Ru Team

ԳՐԻԳՈՐ ՆԱՐԵԿԱՑԻ - ՄԱՏԵԱՆ ՈՂԲԵՐԳՈՒԹԵԱՆ

Сообщение Harutin » 08 апр 2010, 23:35

ԲԱՆ ԻԴ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

 Եւ արդ, ի՞նչ բաների արժանի համարելով ինքս ինձ, մօտենամ ես քեզ աղերսելու,
 Արքայությա՞ն, որից վրիպեցի,
 Թէ՞ վայելուչ փառքիդ, որից զրկուեցի,
 Թէ՞ անմահ կեանքիդ, որից վտարուեցի,
 Թէ՞ պարակցութեանը հրեշտակների, որից տրոհուեցի,
 Թէ՞ արդարների մասնակցութեանը, որից ջոկուեցի,
 Թէ՞ ուռն լինելու կենդանի որթի, որից պոկուեցի,
 Թէ՞ ոստը բերկրութեան ծառի, որից գօսացայ,
 Թէ՞ ծաղիկը փառքի շնորհի, որից թափուեցի,
 Թէ՞ ժառանգաւորն պանծանաց, որից կորացայ,
 Թէ՞ հայրական հարազատ գրկին, որից դուրս ընկայ:

Բ
 Լուսեղէն զգեստո՞վ պարծենամ, որից մերկացայ,
 Թէ՞ ստացողի դարձին յուսամ ես, որից խորթացայ,
 Ըղձալի լոյսի՞ն դիմեմ ես արդեօք, որից մեկնեցի,
 Թէ՞ ոսկորներին յօդուեմ Յիսուսի, որից մերժուեցի,
 Նրա թեւերի՞ն մօտենամ, որից օտարացայ,
 Թէ՞ ապաւէնին ապաստանեմ ես, որից զատուեցի,
 Նորոգությա՞նը յուսամ փրկարար, որից մահացայ,
 Թէ՞ զուարթարար զգաստութեանը, որից լքուեցի,
 Կամ ուխտադրական կենաց կանոնին, որից փոխուեցի,
 Թէ՞ հաստատական օրինադրութեան, որից սահեցի,
 Անշարժ, անսասան Վէմի՞ն կառչեմ ես, որից սասանեցի,
 Թէ՞ սրբոց գնդին լինեմ դասակից, որոնցից ինքս ինձ ի դուրս մղեցի,
 Անդրանիկների քաղաքո՞ւմ շինուեմ, որից ես գերի քշուեցի,
 Թէ՞ ամէնօրեայ հացին աղօթեմ, որ չվաստակեցի,
 Թէ՞ տաժանքների վերացումն խնդրեմ, որոնց համար չքրտնեցի,
 Թէ՞ պարգեւներով պսակուեմ ես այն, որոնց արժանի չհանդիսացա
 Կամ կենաց գրքո՞ւմ արձանագրուեմ, որից ջնջուեցի,
 Թէ՞ երախտիքներդ յիշեմ ես արդեօք, որոնք մոռացայ:

Գ
 Եւ ահաւասիկ, ապրելու յոյսի լարը կտրուեց,
 Ու վարակուեցի՜ ես բոլորովին գարշ բորոտութեամբ.
 Տգեղ, սպիտակ ու փոքր-ինչ փայլող պալարի պէս այն,
 Որը կրկնակի մեր անմաքրութեան իբրեւ նշանակ`
 Նախնական ախտի սպին է պահում երկդիմի կերպով,
 Ապականութիւնն ինձ պաշարելով` սպառեց մարմինն իմ բոլորովին
 Պարծանքի նշոյլը բոլորովին շիջաւ ինձ համար,
 Փրկութիւնը վտանգուեց, բարին ստուերացաւ,
 Կեանքի դուռն ընդմիշտ փակուեց,
 Մխիթարութիւնը վերացաւ,
 Դատաստանի ատեանը մօտեցաւ,
 Մահուան թոյնն արծարծուեց իմ մէջ,
 Սպանուածն իմ մէջ կրկին կենդանացաւ,
 Նաւահանգիստը քարերով խցուեց,
Յոյսի շաւիղը կուրացաւ,
 Շնորհի ծածկոյթն ինձանից հանուեց,
 Փառքի վայելչութիւնն աղօտացաւ,
 Առաջնորդող հանճարը խափանուեց,
 Կշտամբանքների փուշը շատացաւ,
 Անօրէնութեան ուղեշը ծաղկեց,
 Գեհենի բոցը բորբոքուեց իմ դէմ,
 Ծառայութեան լուծը սաստկացաւ,
 Ստրկութեան կապը զօրացաւ,
 Կառոյցը պահող սիւնն ահա ընկաւ,
 Բարձրութեան վստահարանը կործանուեց,
 Ընտանի միաբանութիւնն անջրպետուեց,
 Եւ տխրեց սաստիկ սրբութիւն սիրող
 Աստծոյ հոգին:

Դ
 Եւ քանզի ես դառնութիւնների մրուրը ճաշակեցի,-
 Տանջանքներ, խայթեր ու տխրութիւններ, վշտեր հոգեկան,
 Ցաւեր անդարմանելի եւ տարակոյսներ անյուսադրելի,
 Ամօթանքներ անպարտակելի, խայտառակութիւններ անծածկելի,
 Պատկառութիւններ անհամարձակ, փախուստներ անդառնալի
 Եւ հալածանքներ անմարդասիրելի,
 Երկար ու ձեռնունայն, անպաշար ուղեւորութիւն,-
 Ուստի եւ դու, ո՜վ փրկութիւն, զօրութիւն եւ օգնութիւն,
 Ողորմութիւն, լուսաւորութիւն, քաւութիւն եւ անմահութիւն,
 Տէր Յիսուս Քրիստոս, Որդի կենդանի Աստծոյ, արարիչ երկնի եւ երկրի,
 Որ ջուր ես տալիս ծարաւներին անջուր անապատում,
 Օրհնեալ, բարեգութ, հզօր, մարդասէր,
 Երկայնամիտ, խնամակալ, հնարաւոր, այցելու,
 Պաշտպան աննախանձ, պահապան յաղթող եւ կեանք անկորուստ,
 Միջնորդ երկնային, լիութիւն աննուազ, երանութիւն տօնելի,
 Քո ողորմութեան աջ ձեռքը սիրով երկարելով ինձ`
 Ընդունի՛ր եւ ներկայացրու քաւուած եւ սրբուած ամենապարտիս`
 Քեզ հաւասարապատիւ Հոգուն, ո՜վ կենդանի Բան,
 Որպէսզի քեզնով հաշտուած վերստին` իմ մէջ դառնայ նա:
 Եւ քո միջոցով Նա, որ զօրեղ է ինքնութեամբ
 Իր մաքուր կամքով ինձ սրբագործած`
 Հօրդ ընծայելով`
 Միաժամանակ ամբողջ իմ շնչով անբաժանօրէն
 Կապի, միացնի բարեշնորհիդ հետ:
 Որի համար` քեզ, Հօրդ ու սուրբ Հոգուդ`
 Երրեակ անձնաւորութեանդ` մի բնութեամբ եւ մի աստուածութեամբ -
 Փա՜ռք եւ բովանդակ արարածներից գոհաբանութիւն
 Յաւիտեանս յաւիտենից. ամէն:
Изображение
Аватара пользователя
Harutin (Автор темы)
Gisher.Ru Team
Gisher.Ru Team

ԳՐԻԳՈՐ ՆԱՐԵԿԱՑԻ - ՄԱՏԵԱՆ ՈՂԲԵՐԳՈՒԹԵԱՆ

Сообщение Harutin » 08 апр 2010, 23:36

ԲԱՆ ԻԵ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Եւ քանզի նախորդ իմ ողբերի մէջ ես մասամբ միայն նկարագրեցի
 Մէկը միւսից ծանր ու գերազանց մեղքերն իմ այնքա՜ն,
 Որոնց գերին է դարձել վշտակիր եւ թշուառ հոգիս,-
 Ուստի ես պիտի փոխեմ իմ խօսքի եղանակն հիմա,
 Բայց ո՛չ աւաղանքն իմ աղէտների:

Բ
 Կեանքըս ինձ համար նման է սաստիկ ծփացող ծովի,
 Ուր հոգիս, մարմնիս շինուածքով` իբրեւ նաւակում,
 Իրար վրայ խուժող անթիւ, անհամար ալիքներից
 Տարուբերւում է միշտ այս աշխարհում:
 Եսային եւս այս օրինակով պատկերացրեց
 Երուսաղէմի հախուռն ու հանկարծադէպ քանդումը պարսիկ հրոսակներից,
 Որ եւ սխալ չի լինի համեմատել իմ հոգեւոր խորտակման հետ:
 Մինչ ես չւում էի անհոգ անտարակոյս վստահութեամբ,
 Հազիւ թէ մտքիցն իմ անցկացնելով դոյզն-ինչ կասկածանք ինչ-որ արկածի
 Փոքր այն միջոցին հանգստի միջեւ եւ աշխատութեան,
 Իբրեւ թէ արդէն նաւահանգիստը հասած լինէի,-
 Եւ ահա, ամառուան մէջ ձմեռն յանկարծահաս` հողմով իր բքաբեր
 Երեքալեան ուժգին բախումով խաղաղութիւնը խռովեց հանկարծ:
 Խորտակուեց նաւը` վայրագ ալիքների բախումից.
 Թիակների կազմուածքը քայքայուեց.
 Պոկուեց իր տեղից կայմը վերամբարձ,
 Թռչարանն առագաստի պատռուեց ծուեններով անկարկատելի.
 Շինուածքի շքեղութիւնն անշքացաւ,
 Ու խզուեցին բոլոր առասանները ձիգ.
 Գլխակողմի բարձրադիր դիտարանը խոնարհուեց,
 Կտրուեց պարանն ապավանդակի,
 Խարսխի յենարանը քայքայուեց,
 Ու բաժանուեցին իրար կցորդուած գերաններն երկու.
 Ուղղիչների սամիները գալարուեցին,
 Ընկղմուեց լաստի յատակը իսկոյն, հիմքն ու հաստարանն ամբողջ շինուածքի.
 Ղեկի սարքն ամբողջ սուզուեց տեղնուտեղ,
 Չուելու յարմարանքները պակասեցին,
 Կոտրուեց իսկոյն ողնափայտն ամուր.
 Կապարանները զիստի ջարդուփշուր եղան,
 Նաւագոգն անպէտքացաւ,
 Հետնակողմը նաւի, եզերող շրթներով, խախտուեց ու դուրս թռաւ.
 Բազմոցներն ընկնելով` անհետացան.
 Վայելչագեղ վանդակապատն իջաւ յատակ.
 Շուռ եկաւ գահաւորակն հանգստաւետ.
 Իրար կպած տախտակաշարքերն անջատուեցին իրարից,
 Եւ նրանց ամրապնդող բեւեռները ելան:

Գ
 Ողբերի յիշատակարան դարձած արդիւնքն ինձ նմանուեց:
 Նաւապետը դէմ-յանդիման նաւի` դեգերում է, ողբում,
 Ձեռքը ծնոտին դրած` արցունքի գե՜տ է հոսեցնում:
 Նաւից մնացած սակաւաթիւ բեկորները ալեկոծ ծովի ծփանքի վրայ
 Բանականների նման խողխողուած` հեծում են թախծոտ ու ողորմագին:
 Եւ այսպէս, ահա, սխալուած չենք լինի, եթէ ասենք,
 Որ նաւապետը բարի իր երկնաւոր զօրքով` այս աշխարհի ծովում
 Իմանալի իմ գոյութեան խորտակուած տապանն է աշխարում.
 Քանզի արդարեւ բարեգութ Տէրը լացեց
 Իր թաղուած ազգակցի վրայ, որպէս օրինակ` համայն մարդկութեան,
 Լացեց նա նոյնպէս մոլորեալ Երուսաղէմի, ինչպէս եւ մոլեգնած Հուդայի վրայ,
 Որոնցից երկուսը մնացին անյոյս` նման քայքայուած նաւի.
 Իսկ մէկը նրանցից արդէն անդունդի յատակը հասած`
 Յոյսի առասանն իր ձեռքն ունենալով`
 Դէպի ապահով խաղաղութիւնը դուրս եկաւ նորէն:

Դ
 Կտեսնե՞մ արդեօք ես երբեւիցէ մարմնի տապանակն իմ բազմախորտակ` կրկին նորոգուած.
 Կտեսնե՞մ արդեօք ողբալի հոգուս նաւը փշրուած` կրկին ողջ-առողջ.
 Մեծ տարածութեամբ բաժանուածս ես կլինե՞մ արդեօք դարձեալ միացած.
 Կտեսնե՞մ արդեօք հոգնաթախիծ վշտացեալիս սիրտը դարձեալ ուրախ.
 Կարո՞ղ եմ յուսալ` յաւէտ խաթարուած պատկերն իմ բնութեան յարդարուած նորից.
 Կտեսնե՞մ արդեօք թշուառացեալիս քանդուած տաղաւարը կրկին կանգուն.
 Յուսա՞մ, թէ պիտի տեսնեմ տարամերժ հոգիս ազատուած,
 Եւ լոյսիդ շնորհից զրկուածիս կրկին վերակազդուրուած.
 Պիտի ցոյց տա՞ս արդեօք ողորմաբար վայելքն ընտանի քո պայծառութեան.
 Կտեսնե՞մ արդեօք երբեւիցէ ամենատխուր դէմքը հոգուս` ժպտուն.
 Արդեօք կլսե՞մ գուժկան ձայնի տեղ աւետեաց համբաւն ինձ առաքուած.
 Կտեսնե՞մ արդեօք իմ բիւրակործան փշրուած անօթն վերանորոգուած.
 Պատուհաններն իմ մտքի աչքերի կտեսնե՞ն արդեօք պարտամուրհակն իմ մի օր պատռուած.
 Օրն իմ անձկութեան քաւութեանդ շնորհիւ` կծագի՞ արդեօք քո լոյսը վրաս,
 Արդեօք կմտնե՞մ լուսախորանի խնջոյքը մի օր քո առաջնորդութեամբ.
 Անկեանք, ցամաքած ոսկորներս կրկին կկենդանանա՞ն,
 Ըստ Եզեկիէլի` ներգործուն շնչիս ետ գալով դարձեալ զօրութիւն առած.
 Կլինի՞ արդեօք, որ կրկին նայեմ քո սուրբ տաճարին,-
 Ինչպէս մարգարէն, որ աղաղակեց կետ ձկան պորտից.-
 Ես, որ կանգնել եմ դէմդ ամօթահար` լոյսիցդ մերժուած.
 Մթնածիս վրայ խաւարասնունդ կծագի՞ արդեօք պայծառ առաւօտ.
 Եւ մշտասառոյց տագնապեալս ես կհասցնե՞մ արդեօք գարուն տեսնելու.
 Կտեսնե՞մ արդեօք ճարակ ինձ համար հոգիները դալարեցնող ցողն անձրեւային.
 Կլինի՞, որ տեսնեմ գազանաբեկ մերժելի ոչխարս կրկին քո ամենագութ կամքի հօ՜տը դարձած:

Ե
 Եւ, սակայն, ինչպէս որ Յոբն է ասում,
 Չարի թակարդներն անելանելի պաշարել են ինձ,
 Իսկ եթէ քո բարերար կամքի ողորմութեան լոյսն ինձ ցոյց տրուի,
 Քո գթութեան դուռը բացուի,
 Փառքիդ ճառագայթը ծաւալուի,
 Ձեռքիդ խնամքը յայտնուի,
 Կենացդ արեգակի օրը տարածուի,
 Քո առաւօտեան ըղձալի դէմքը պարզուի,
 Քաղցրութեանդ առատութիւնն աղբիւրի պէս բխի,
 Արարչի կողի վտակը հոսի,
 Անապակ սիրոյդ ծորումը թափուի,
 Աւետեաց շնորհիդ ծագումն երեւա,
 Պարգեւիդ ծառը ծաղկի,
 Քո օրհնեալ մարմնի մասունքը բաշխուի,
 Սակաւ ակնկալութիւնն իրագործուի,
 Ընդհատուած ձայնը ողջոյնիդ լսուի,
 Հեռացած խաղաղութիւնդ մօտենայ:
 Այնժամ յաւիտեան այս պայմաններով երանելի,
 Հաստատուն յոյսով եւ հաւատով զինուած,
 Ապաւինելով սուրբ Հոգուդ, որ պաշտւում է
 Հօրդ հետ եւ փառաբանւում քաղցրաձայն,
 Քեզ հետ լոյսի մէջ անմատչելի, քաւութեամբ հանդերձ,
 Ինձ` մեղապարտիս կընծայուի ե՛ւ կեանք, ե՛ւ երանութիւն:
 Եւ սրանք որպէս անկորուստ աւանդ կպահուեն իմ մէջ,
 Իբր առհաւատչեայ ճշմարիտ յիշատակի` ի ձիր անեղծութեան,
 Երրեակ անձնաւորութեամբ հզօր, սուրբ ու միակ
 Եւ անքննելի տէրութեանդ անճառելի, ահեղ անունով,
 Դո՛ւ ես, որ իսկութեամբ քո եւ էութեամբ,
 Եւ բարձրութեամբ քո յարակայ, քաղցրութեամբ, ողորմութեամբ
 Եւ մարդասիրութեամբ պսակուած յաւէտ թագաւորում ես:
 Այո՛, բոլորի համար եւ ըստ ամենայնի, ամենայն բանում կարող ես, գթա՜ծ:
 Եւ քեզ վայել է փա՜ռք երկրիս վրայ,
 Նաեւ հանդերձեալ մշտնջենական աշխարհում,
 Մեծ օրն յայտնութեան, յաւիտեանս. ամէն:
Изображение
Аватара пользователя
Harutin (Автор темы)
Gisher.Ru Team
Gisher.Ru Team

ԳՐԻԳՈՐ ՆԱՐԵԿԱՑԻ - ՄԱՏԵԱՆ ՈՂԲԵՐԳՈՒԹԵԱՆ

Сообщение Harutin » 08 апр 2010, 23:38

ԲԱՆ ԻԶ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Եւ արդ նրանց հետ, որոնք ողբագին եղանակների
 Համաձայն խօսքեր են շարահարում, յօրինում յարմար,
 Ամէն մի տողի վերջում միեւնոյն գիրը դնելով,
 Որով արտասուք հոսեցնելու չափ մորմոքեցուցիչ
 Առաւել սաստիկ ու սուր են ճմլում սրտի ցաւերը,-
 Ուստի ես ինքս գլուխն անցած այժմ այդպիսիների,
 Որոնք լալագին բանաստեղծութիւն են եղանակում,
 Նրանց ողբաձայն հեծեծանքներով վշտակիր հոգիս եմ պարզում ահա,
 Որը չի մեռել դեռ բոլորովին աշխարհի համար,
 Ոչ էլ իսկապէս կենդանի է նա Աստծոյ համար.
 Ոչ իսկապէս ջերմ, ոչ էլ ցուրտ իրօք,-
 Ըստ աւետարանչի առակի` գրած իր յայտնութեան մէջ,-
 Որը երիցս ատելի է երրեակ տէրութեանն ու ամենատես արարչութեանը:
 Այս է եղանակն ամենայարմար` թախծութիւնը մեր նկարագրելու,
 Հանգաւորելով իւրաքանչիւր տող,
 Որով եւ հոգու յոյզերը տխուր ե՛ւս առաւել են հնչում սրտառուչ:

Բ
 Դրամական պարտքն ուրանալով, ես վատս, յիրաւի,
 Գործովս անարժան մատնուել եմ վաղ տոյժ ու տուգանքի.
 Կրկնայանցագործ վատնիչս կորած` գանձին արքունի,
 Որ մեծ Աստծոյ հաշիւ պէտք է տայ եւ պատասխանի.
 Պէտք է բիւր քանքար, մինչդեռ ես չունեմ կշիռ մի ունկի:
 Ես անբարեխօս դառն արգելքի տակ կապկապուած գերի,
 Ճաշակում եմ խիստ ցաւ ու հեծութիւն խաւարում բանտի.
 Տանջւում եմ անօգ հեգ ողորմելիս առանց պաշարի.
 Ինձ համար ողբի մի այլ եղանակ այստեղ ընտրեցի,
 Եւ այս խօսքերովս այն կսկծալի կոծի փոխեցի.
 Նոյն չափով ու նոյն վերջաւորութեամբ ես շարադրեցի,
 Թիւ անհատելի եւ խորհրդաւոր երկեակ տասնեակի:
 Հնոցն աղքատութեան մրրկւում է ամէն կողմից ուժգնակի.
 Անպաշտպան, թշուառ` դրուած է տխուր սիրտն իմ գրաւի.
 Ապաշնորհ, տկար մարդ եմ ենթակա միշտ վրիպանքի,
 Շուտով ինձանից անզիջում կերպով դատ կպահանջուի:
 Զգայարանս մահուան ու մեղքի զէնքով կխոցուի,
 Գերիս` անփախուստ կերպով մատնուած բռնի ախտերի,
 Հոշոտում է ինձ սաստը սուր սրով իր սարսափելի:
 Այժմուանից, նոյնիսկ, երբ բեմն եմ յիշում ես դատաստանի,
 Անլոյս մռայլը չարատես աչքիս առջեւ կփռուի.
 Անօգ, կապկապեալ եղկելիս մատնուել եմ տարակոյսի.
 Երեւում է ինձ պատկերը երկիւղ ազդող վերնայնի:
 Տարտարոսի մէջ անարեւ սաստիկ եւ անծածկելի,
 Գեհենի հրում մորմոքւում է յոյժ անձն իմ եղկելի,
 Անյայտ ու անհետ կորած-կործանուած անդնդում մեղքի:
 Ահա ունեցածս արծաթն անպիտան, որ արժէք չունի,
 Որ չի ընդունուի տէրունի գանձում եւ չի ամբարուի:
 Յանցանքս է պղտոր, եւ ձեռքս անմաքուր, աննուիրելի.
 Բայց ես սրտաբեկ, մատներս շարժելով, յուսալով դարձի,
 Երեսս հողին` պաղատում եմ քեզ, դու մա՜յր Յիսուսի.
 Բարեխօս եղիր ինձ մեղաւորիս, երկնի՛ց իսկուհի.
 Մաղթիր քաւութիւն ինձ, ո՜վ զօրաւոր փրկանակ կեանքի,
 Թող երկրի վրայ միշտ օրհնութիւններ, բուրումներ խունկի
 Եւ անուշահոտ իւղեր մատուցուեն քեզ ախորժելի:

Գ
 Իմ այս ողբերի հիւսուածքի վրայ ես մի ուրիշ մաս եւս աւելացրի,
 Շնորհապարգեւ մեծ բարերարին առատ արցունքներ ընծայ բերեցի.
 Չկարողացայ չափելով երբէք գտնել խորութիւնն ես իմ կորուստի,
 Հազիւ թէ հակիրճ խօսքերով միայն ես նրան հանդէս բերել ջանացի,
 Չհասայ նրան ես մինչեւ անգամ արագացնելով թեւերն իմ մտքի:
 Խորունկ մեղքերից խելքըս պարտուած` բարկութեան բաժակն իմ ձեռքը առի,
 Տարակուսանքի տարտամութիւնն իմ ես ինքս իբրեւ մահ ճաշակեցի:
 Եւ այժմ էլ, ահա, յանցանքներս անթիւ երգեցի ձայնովն իմ ողորմելի:
 Մի աներեւոյթ բարկ կրակարան բորբոքւում է մէջս անզովանալի,
 Ասես թէ անտես հալոց-քուրաներ եռում են սաստիկ, անշիջանելի:
 Թունաւոր նետի սլաքներ կան սուր` շտեմարանի խորքը իմ սրտի.
 Ցաւառիթ խիթեր մահացու կերպով խոցում են բոլոր երակներս լյարդի:
 Ճեպելու անճար` աղիքներիցս չեն կարող ելնել ցաւերն երկունքի.
 Երիկամունքներն իմ երկու կողմից այրում է ջերմը անդարմանելի.
 Անչափ կուտակուած դառն մաղձն ահա նախադուռն է իմ հասել կոկորդի:
 Շնչափողիս մէջ հնչում են ուժգին վհատեցուցիչ ձայներ աւաղի,
 Էութեանս բազում մասերը` ներհակ իրար դէմ ելել են պատերազմի.
 Կասկածանքների վախով վարանած` մատնուել եմ ես անհուն տագնապի,
 Թէեւ հարազատ` ջարդում են իրար դաւաճանաբար, ինչպէս թշնամի,
 Թաղուած մեղքերի գարշելի տիղմում` ո՛չ մեռած եմ ես եւ ո՛չ կենդանի:
 Հայեացքս քեզ եմ ուղղում, բարերա՛ր, կասկածը սրտումն իմ պատժապարտի,
 Որպէսզի կեանքի անյոյս այս վիհից դուրս հանես դու ինձ լոյսին անձկալի:

Դ
 Նա, որ մատեանը այս շարադրեց`
 Երջանիկների շարքում պսակուի,
 Ակնկալելով ողորմութիւնըդ`
 Անարատներին թող հաղորդակցի,
 Եւ յանուն Բան-Աստծուդ զենման`
 Բարեգործութեամբըդ կենդանանա,
 Գովեալ շուրթերիդ օրհնութիւնը թող
 Գիրքս ընծայողի գլխին [միշտ] մնա,
 Հաստուի ըղձական խօսքը առակի:
Изображение
Аватара пользователя
Harutin (Автор темы)
Gisher.Ru Team
Gisher.Ru Team

ԳՐԻԳՈՐ ՆԱՐԵԿԱՑԻ - ՄԱՏԵԱՆ ՈՂԲԵՐԳՈՒԹԵԱՆ

Сообщение Harutin » 08 апр 2010, 23:41

ԲԱՆ ԻԷ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Քանզի ողբաձայն բանաստեղծութեան հետ վերընծայեցի ե՛ւ չափական խօսք,
 Հիւսեցի կական ու կողկողագին հառաչ-հեծութիւն,
 Դառնաթախիծ լաց, արտասվագին երգ,-
 Այժմ վերստին պիտի սկսեմ պաղատանքներն իմ
 Խոստովանօրէն եւ զղջողաբար, բարբառելով բաց
 Ու մերկանալով ծածուկն ու գաղտնին:
 Որպէսզի սկիզբն ամէն մի տողի, ինչպէս եւ վերջը միեւնոյն բառի կրկնութեամբ,
 Այս թախանձալից եւ նմանաձայն աղօթքը այստեղ ես պիտի դնեմ,
 Որ խոնարհութիւն է հոգեկեցոյց:

Բ
 Մեղա՜յ ես Մեծիդ բարերարութեանն, անարգս` մեղա՜յ.
 Մեղա՜յ ծագումիդ ճառագայթների, խաւարս մեղա՜յ.
 Մեղա՜յ շնորհիդ երախտիքներին, արդարեւ մեղա՜յ.
 Մեղա՜յ երկնային գթառատ լոյսիդ, յայտնապէս մեղա՜յ.
 Մեղա՜յ ոչնչից կեանք ստեղծողիդ, ստուգիւ մեղա՜յ.
 Մեղա՜յ գերագոյն գոգիդ գրգրալիր, անսահման մեղա՜յ.
 Մեղա՜յ աննուազ լոյսիդ վայելմանն, նենգողս մեղա՜յ.
 Մեղա՜յ ճաշակմանն անճառ քո կենաց, բիւր անգամ մեղա՜յ.
 Մեղա՜յ միշտ անհաս քո պարգեւներին, հանապազ մեղա՜յ.
 Մեղա՜յ քո գովեալ մարմնին Աստծոյ, մահու չափ մեղա՜յ.
 Մեղա՜յ արարչիդ պաշտելի արեանն, իսկապէս մեղա՜յ:

Գ
 Ահա՛, արդարեւ, հատուածն այս խօսքի`
 "Մեղան" օրհնեալ է եւ յուսադրական, սրտերի համար:
 Աւանդ է նա պատուական, անմոռաց պատկեր, հայրենական տուրք,
 Նախահարց օրէնք, պաշար ընդհանրական,
 Անհերքելի խօսք, զօրաւոր պատասխան,
 Կենդանութեան կամուրջ` ախորժելի` վերնայնին, սիրելի` սրբոց,
 Անխզելի կապ, հրաշալի բարբառ, անժխտելի փաստ,
 Բաղձալի աղերս, փափագելի սեղան, անճարներին ճար,
 Կարծրութեան վանիչ, կարգ աստուածապաշտների,
 Հեթանոսաց գիրք, վաղնջական օրէնք,
 Քրիստոնեաներին հարազատ եւ յաղթող` արարչութեանն,
 Անջրպետ հզօր, ահաւոր խտրոց,
 Բարձրագոյն արուեստ, խորութիւն անչափ, հիահրաշ տեսիլ,
 Կնքուած խորհուրդ, որին չի կարող թափանցել ոչ ոք,
 Արագաթռիչ միտքը մինչեւ իսկ անընդունակ է ըմբռնելու այն:
 Ձայն բարեպատեհ եւ հրաշալի, որը չլսուեց,
 Երբ դասը մերժուած ընդունում էր իր վճիռը վերջին.
 Գուցէ եւ այնժամ ետ առնուէր իսկոյն մահապարտութեան վճիռը արդար,
 Որով դատաստանն այլեւս անելիք չունենալով`
 Յաւիտենական սահմանը պիտի լուծուէր, վերանար:
 Մեծագոյն փառքի զարդն է այն, որով նոյնիսկ աստուածութիւնն ինքը կպսակուի պայծառօրէն:

Դ
 Քանզի ո՞վ էր, որ վազելով` բռնեց եղջիւրներից այս սուրբ սեղանի
 Եւ ազատուելով իսկոյն պատժից` չմաքրուեց:
 Իսկ եթէ Աքար Քարմեանն ու Սաւուղ Կիսեանը եւ Սիմոնեան Հուդան
 "Մեղան" այս ասելով հանդերձ չարդարացան,
 Վկայում եմ եւ ես իրաւամբ, խոստովանելով, թէ արդարացի էր ճշմարտապէս:
 Զի նրանք, որ ակամայ եւ բռնադատեալ են այդ խօսքն արտասանում,
 Չունեն կատարեալ սէր, հետեւապէս` եւ փրկութիւն:

Ե
 Իսկ ես կամովին եմ համբուրում, կրկնելով դարձեալ խօսքն այդ երջանիկ, որ մկրտութիւնս է հարազատ:
 Մեղա՜յ, որ մոռացայ երախտիքներդ, վերստին մեղա՜յ.
 Մեղա՜յ, որ եղա ես յանձնապաստան, յիմարս մեղա՜յ.
 Մեղա՜յ, որ կեանքիդ դրժողը եղա, իսկ եւ իսկ մեղա՜յ.
 Մեղա՜յ, որ խօսքերդ արհամարհեցի, չարաչար մեղա՜յ:
 Մեղա՜յ, սատակման օրուան վազելուս, վատթարս մեղա՜յ.
 Մեղա՜յ պարտականս անկենդան մահուան, ծաղրելիս մեղա՜յ.
 Մեղա՜յ անպատկառս` բարձրութեանդ հանդէպ, տաղտկալիս մեղա՜յ:

Զ
 Դարձեալ ու վերջին անգամ աշխարանք իմ հոգու համար:-
 Ես ինքս եղայ ինձ դէպի կորուստ-կործանում տանող,
 Զի անդարձ կերպով հեռացայ եւ որդիս` թշնամի համարուեցի,
 Ընկայ երկնքի բարձրութիւնից եւ վարքի փշեր դիզեցի:
 Եւս առաւել է սաստկանում ողբերիս աղաղակն ահա,-
 Զի ես ինքս անձամբ անարգեցի
 Ու դարձըրի ինձ կորուսիչ բագին:
 Ունեմ ես նաեւ մի այլ դժնդակ կսկիծ իմ սրտում.-
 Ուրիշները ինձ համարում են այն, ինչ որ չեմ երբէք:
 Արտաքնայարդար բաժակս անմաքուր,
 Ծեփուած որմս գարշելի,
 Սին պարծանքներով պաճուճեալս, լոյսս` մռայլի փոխուած,
 Գերանակիր աչք թշուառ, փառքի շիջած ջահ.
 Յանցապարտ իրօք եւ վնասակար ամէն ինչի մէջ ըստ ամենայնի,
 Հանդէպ տէրունեան տնօրինութեանց եւ աստուածային յայտնութիւնների,
 Եւ արարչագիր երեւումների եւ խոնարհութեանց հանդէպ սոսկալի,
 Եւ նրա հանդէպ, որին ես իմ իսկ աչքերով տեսայ,
 Եւ որի համար ես աւելի եմ պատասխանատու, քան թէ համօրէն Աւետարանի:
 Եւ այդ է, որ ինձ պատճառում է զարմանք եւ հիացում,
 Հոգսեր մաշողական եւ տարակոյսներ անկարելի,
 Հաշիւներ` մտքում անզետեղելի,
 Ելքեր անկատար, էջքեր անհաստատ, յուսալքումներ,
 Հանդիմանութիւններ տեղին ու ծաղրուծանակ,
 Նզովքներ իրաւացի եւ անէծքներ արժանահատոյց:
 Սրանք են ահա կշտամբութիւնները մեղաւորիս
 Եւ ինքնահարուած տանջանքները իմ:

Է
 Միայն դո՛ւ կարող ես յանցանքներս ներել
 Եւ բուժել մահացու խայթուածներն ամէն,
 Տէ՜ր ողորմութեանց, Աստուա՛ծ բոլորի,
 Քրիստոս թագաւոր բարձրեալ Հօր որդի,
 Ստեղծիչ, գթած, բարերար, օրհնեալ առատաձեռն, հարուստ,
 Ահաւոր, հզօր ողորմած տեսուչ, ձեռնկալ հաստիչ,
 Ապրեցնող, դարմանող, փրկող,
 Երկայնամիտ, անոխակալ, ապաւեն,
 Բժիշկ գովեալ երկնաւոր, անճառ լոյս ու կեանք,
 Հարութիւն, նորոգութիւն եւ քաջութիւն,

Ը
 Եթէ համաձայն քո սովորութեան` մարդասիրութեամբ նայես ինձ վրայ,
 Ես էլ նայելով քեզ` դառնապէս կողբամ.
 Եթէ լսես ինձ` կհառաչեմ.
 Եթէ ականջ դնես` կպաղատեմ.
 Եթէ ներես ինձ` կաղաչեմ.
 Եթէ դառնաս դէպի ինձ` կգոչեմ.
 Իսկ եթէ անտես առնես` կկործանուեմ.
 Եթէ ոտնահարես` կուլամ.
 Եթէ հոգեպահիկ չընծայես` կմեռնեմ.
 Ապայ եթէ ահարկու դէմք ցոյց տաս` կսատակեմ.
 Իսկ եթէ սաստես` կդողամ.
 Եթէ խեթ աչքով նայես` կսոսկամ.
 Եթէ բարկանաս սաստիկ` կսարսափեմ.
 Եթէ հալածես` կհեծեմ.
 Իսկ եթէ ընդվայր զարկես ինձ` կոչնչանամ.
 Եթէ վհատ ողբերս չդադարեցնես` կտագնապեմ.
 Եթէ խստանաս` կփախչեմ.
 Ապայ եթէ սպառնաս` կընկճուեմ.
 Իսկ եթէ քննես` կքարկոծուեմ.
 Եթէ ուժգնակի ակնարկես` կսուզուեմ.
 Եթէ չխնայես` կմերժուեմ.
 Եթէ կանչես` կկասկածեմ.
 Իսկ եթէ աչքդ յառես վրաս` կամաչեմ.
 Եթէ ձայն տաս` կերկնչեմ:
 Զի անարգել եմ ես պարգեւները բարի,
 Երանութիւնը թողել, շնորհը լքել եւ ուխտը դրժել,
 Կենաց աւանդը մոռացել,
 Համարձակութիւնն ու վստահութիւնը կորցրել,
 Արարածների ստեղծողիդ բարկացրել,
 Անճառելի շնորհն եմ ընդոտնել
 Եւ պատուական պատկերն այլայլել:

Թ
 Իսկ եթէ խեղդող հեծութեանս այս իմ ու ցաւերիս մէջ
 Մարդասիրութիւն հասցնես դու ինձ,
 Տէ՜ր Յիսուս Քրիստոս,
 Վրաս ի կատար ածելով խօսքն այն,
 Թէ` "Բժշկութիւնը դադարեցնում է մեծամեծ մեղքերն",-
 Ապայ ես այնժամ քո առատագոյն մարդասիրութեամբ պատուաստուելով քո մէջ
 Եւ նկարելով լուսեղէն պատկերդ խորքը իմ հոգու,
 Նորից գտնուած` կգոտեպնդուեմ քաւուած լիովին
 Ու փրկուելով` կրկին կստեղծուեմ յաւիտենական անարատ կեանքով.
 Եւ քեզ Հօրդ հետ եւ սուրբ Հոգուդ փա՜ռք յաւիտեան. ամէն: ...
... փա՜ռք յաւիտեան. ամէն:
Изображение
Аватара пользователя
Harutin (Автор темы)
Gisher.Ru Team
Gisher.Ru Team

ԳՐԻԳՈՐ ՆԱՐԵԿԱՑԻ - ՄԱՏԵԱՆ ՈՂԲԵՐԳՈՒԹԵԱՆ

Сообщение Harutin » 08 апр 2010, 23:44

ԲԱՆ ԻԸ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Եւ արդ, ո՞ր մեղքերս յայտնեմ եւ կամ որո՞նք մատնացոյց անեմ,
 Ո՞րպիսիների մասին ես խօսեմ.
 Ո՞րքան ծածուկ յանցանքներ մերկացնեմ կամ որո՞նք խոստովանեմ,-
 Ներկայիննե՞րը, որոնք արդէն ունեմ,
 Թէ՞ անցեալինները, որոնք կուտակեցի.
 Գալիքնե՞րը, որոնցից վախենում եմ,
 Թէ՞ գայթումներս բազում, որոնք ինձ գլորեցին.
 Փո՞քրն իմ կարծիքով, որը սակայն մեծ է համարում Աստուած,
 Թէ՞ անմարմինը, որն յիշատակել մինչեւ իսկ չարժէ,
 Քի՞չը, որ շատ է, թէ՞ թեթեւները, որոնք ծանր են ու խիստ.
 Հոգեկան կրքե՞րը կորստաբեր, թէ՞ մարմնական ախտերն սպանիչ.
 Հեշտառիթնե՞րն սկզբում, թէ՞ վերջում վնասողները,
 Աներեւոյթնե՞րը, թէ՞ տեսանելիները.
 Ձեռքով շոշափուողնե՞րը, թէ՞ հեռուից շնչողները.
 Լայնակի դիւրին խածոտողնե՞րը, թէ՞ երկարօրէն արձակուած նետերը.
 Խոր խոցողնե՞րը, թէ՞ յայտ¬յանդիման սպառողները.
 Պոռնկությո՞ւնը բազմագլխեան, թէ՞ հիւանդութիւնն անբժշկելի.
 Չարի պարարո՞ւմը մարմնովս, թէ՞ բարուն սովելը հոգովս.
 Աստծոյ համար անախորժներին տածած խնամքնե՞րս,
 Թէ՞ բռնադատման պարանով ձգուելս նոյն մոլեգնութեանը.
 Դէպի մահ տանող մեղքե՞րը, թէ՞ խոհերն ունայն:

Բ
 Արդարեւ որպէս կամաւ խելագար, ձորձերս հանելով,
 Ամօթոյքս ցուցադրեցի ես, գործելով ընդդէմ իմաստունի.
 Թէ` խոհեմները ամօթոյքն իրենց պէտք է որ ծածկեն:
 Հեռացել եմ ես բարի կարգերից եւ օտարացել առաքինութեան,
 Սրբութեան մէջ եղել եմ անսուրբ եւ կուսութեան մէջ` անմաքուր,
 Արդարութեան մէջ` ամբարիշտ, բարեպաշտութեան մէջ` վնասապարտ.
 Բերանովս մօտ եմ ստեղծողին եւ խորհուրդներով` հեռու.
 Շրթունքներովս եմ ես պատուամատոյց, ըստ մարգարէի, եւ ո՛չ թէ սրտովս:
 Եւ եթէ պէտք է քստմնելիներ ասել այստեղ,-
 Մի հանդգնութիւն, որ տանջանքներից ծանր է աւելի,-
 Որպէս Աստծոյ պաշտօնեայ անպէտ, անկայուն մտքով,
 Դէպի մահ տանող զոյգ ճամփաների միջեւ վարանած`
 Ջանում եմ ու չեմ շահում ոչինչ,
 Հետապնդում եմ ու չեմ հասնում,
 Շտապում եմ ու չեմ ժամանում,
 Փափագում եմ ու չեմ հանդիպում,
 Ունեմ ամենայն ինչ երկրաւոր,
 Եւ պատգամաւոր եմ աղօթանուէր համայն աշխարհի:

Գ
 Բայց դու, բարերա՛ր, ներիր այս բազում իմ յանցանքները եւ միտ մի՛ բերի.
 Քանզի դիւրին է քեզ համար ջնջելը նրանք,
 Քան թէ ինձ համար նկարագրելը հոգնատանջ ձեռքով:
 Ուստի գրեցի առանց խնայելու,
 Որպէսզի դու էլ առատապէս ջնջես, օրհնեա՜լ:
 Չէ՞ որ մեղաւորներիս համար կոչուեցիր դու երկայնամիտ,-
 Ինչպէս աղօթեց Եզրասն երջանիկ` սրտի հեծութեամբ,
 Երբ յո՜յժ անձկութեամբ եւ վհատ հոգով յիշեց գործերն այն, որ պատմում է նա:
 Ամէն տեսակի մահացու կրքերով տանջւում եմ ես,
 Ընկած գարշելի վիհը` դժնդակ եւ ապականիչ մեղանչումների:
 Եւ չեմ հաւատում, թէ մինչեւ անգամ կլսես դու ինձ, ինչպէս Յոբն է ասում:
 Արդ, ահաւասի՛կ, ես ինքնապարսաւ, անձնադատ գերի`
 Կամաւորապէս ինքս ինձ մատնելով,
 Ապրելու բոլոր հնարներն իմ առջեւ փակեցի,
 Խափանեցի ու կնքեցի ամուր ամէն կողմից,
 Որ փրկելով ինձ` մեղքերով կապկապուածիս` կրկնակի անգամ մեծանաս, գովեա՜լ:

Դ
 Եւ սակայն հետեւելով մարգարէի բարեխրատ խորհուրդներին,
 Մենք էլ նրա հետ աղօթենք պիտի հոգովդ երգելով,
 Հաստատուն յոյսով քեզ ապաւինած:
 "Խօսքեր առէք ձեզ հետ,- ասում է Ովսէէն,- դարձէք ձեր տիրոջն ու ասացէք նրան.
 "Կարող ես դու մեր մեղքերը ներել", որպէսզի բարիք ստանաք,
 Եւ ունենաք վայելք բարօրութեան:
 Աստուած ահա խօսեց եւ ո՛վ է, որ չկամենայ լսել.
 Նոյն ինքը վկայեց, եւ ո՛վ է, որ չուզենայ հաւատալ:

Ե
 Արդ, այս խօսքերն են` վճիռ պաշտելի,
 Սրբազան պայման, օրէնք անփոփոխ,
 Կենաց աւետիս, նշան տէրունի եւ բարութեան դուռ,
 Սփոփիչ հրաւեր եւ ճշգրիտ պատկեր,
 Անպակասելի գանձ, անմոռաց յիշատակ:
 Առ այս, եւ ես հաւատալով` հաստատում եմ այդ` մարգարէի հետ,
 Թէ կարող ես ներել բոլորովին մեղքերս բազմաբեղուն:
 Եւ այդպիսով` աւելի պիտի մեծանաս դու ու բարձրանաս կրկին
 Իմ կործանուած եւ ամենաթշուառ հոգու հանդէպ:
 Ամէն ինչում կարող ես դու, բաւարարում ես բոլորին եւ հասնում ամէնուրեք,
 Յաղթում ես բոլոր բռնութիւններին եւ փշրում կարծրութիւններն ամէն.
 Վանում ես ամէն ընդդիմադիր ուժ եւ վատնում ամէն խստութիւն.
 Ընդոտնում ես ամէն սրութիւն եւ բոլոր դառնութիւններն անուշացնում,
 Քաղցրացնում ես բոլոր դժվարամոքելիները,
 Բաշխում ես պարտքերը բոլոր եւ ներում յանցանքներն ամէն:
 Կարող ես, զօրաւոր, հզօր, հնարաւոր ես դու եւ ամէնարուեստ`
 Ընկղմել բոլորի մեղքերը, չքացնել ու բառնալ մէջտեղից.
 Ինչպէս փայլն այն փոքրիկ կայծի, չնչին չափազանց եւ չքոտի,
 Որ ընկնելով ծովը տիեզերատարած` կորչում է իսպառ:

Զ
 Արդ, մատեանն այս վերծանողների աղօթքների խօսքով,
 Ողորմի՛ր Որդուդ խաչի եւ մահուան չարչարանքների համար, Հա՜յր գթած,
 Որ նախապատճառն եղաւ ողբաձայն եւ արտոսրածին իմ այս նուագի,
 Եւ որ պատրաստեց կենաց փրկութեան դեղն այս մեզ համար,
 Թող ի՛նքն էլ բուժուի քո անուամբ, հզօ՜ր:
 Նա, որ մեզ այսպէս խոստովանութեան ճամփան ցոյց տուեց,
 Թող իր պարտքերից լինի անարատ:
 Նա, որ հպարտութեան թեւերը կտրել վարդապետեց մեզ կենաց կանոնի այս պատգամներով,
 Թող որ ազատուի բոլոր մահառիթ պատահարների չար կապանքներից
 Եւ Երրորդութեանդ բարեգործութեամբ նորոգուի դարձեալ եւ լուսաւորուի.
 Ընդ որում եւ մե՛նք պիտի համարենք մեզ երջանկացած:

Է
 Դո՛ւ, որ այսքան շատ հրաշքներ ես գործել,
 Հայր ամենաստեղծ, անուն ահաւոր, ձայն սարսափելի,
 Կոչումն ընտանի, խօսք համբուրելի, ազդումն սքանչելի,
 Հրաման սոսկալի, էութիւն անքննելի, գոյութիւն անճառելի,
 Իսկութիւն անբաւելի, զօրութիւն անզննելի, կամք ամենաբարի,
 Տէրութիւն անսահմանելի, մեծութիւն անչափելի, բարձրութիւն անբովանդակելի,
 Քանակութիւն անկշռելի, առաւելութիւն անհասանելի,
 Պատճառ որդու` հայրութեամբ, այլ ո՛չ նախադաս լինելով.
 Քո միջոցով եւ անպարագիր քո զօրութեան շնորհիւ
 Սաստի՛ր տառապեցնող ու դիւական տենդիս ջերմութիւնը,
 Որ սպրդելով` մեղքի հետ մտաւ ներս, որպէսզի փախչի մարդուց,
 Զարհուրելով երկնաւոր գառիդ սխրալի եւ առատահոս արեան վտակից,
 Որով սրսկուեցինք թէպէտ մի անգամ, բայց մաքրուեցինք մշտնջենապէս:

Ը
 Եւ արդ, արարչակերտ այս խորհրդի պատկառելի խոնարհութիւնից
 Թո՛ղ ամաչի սատանան իր հրեշտակների չար գործերի համար,
 Տանջուի՛ թող եւ հալածուի, հեռանալով ու արտաքսուելով
 Քո բնակարանն եղող մարմնի խորանից դէպի խաւարն արտաքին:
 Եւ ջնջի՛ր, սրբիր, դու մեր դէմքերից արցունքն ողբագին
 Եւ հեծեծագին հառաչանքները մեր սրտերից հա՛ն,
 Յիշելով հարուածները քստմնափուշ, ժանտատեսիլ եւ մահառիթ այն բեւեռների,
 Որոնցով գամուեց Միածինը քո` խաչի աշտարակի վրայ` թող չարը ցաւի գա
 Եւ կողքը հերձող սայրասուր սլաքի ուժգին բախումից,
 Որից խորապէս մեծ վէրք ընդունեց,
 Նախապատճառը մահուան թող իսպառ սատակի՛, կորչի՜:
 Եւ քանզի հոգին աւանդելիս իր գովեալ գլուխը խոնարհեց քո գիրկը, Բարձրեա՜լ,
 Ուստի ապստամբութիւնն անբարի բարքի տեր Բելիարի
 Թո՛ղ ի կոր կործանուի, ըստ ամենայնի կորուստի մատնուած:
 Եւ դարձեալ, քանզի անմահ իսկութիւնն թաղուեց ու ծածկուեց երկրի արգանդում,
 Ապա, ուրեմն դրանով թող որ գոռոզի հոխորտ հպարտութիւնը
 Մահուան դժոխքի մթաստուեր ու խոր յատակը դիտի,
 Եւ թող որ յիշի առաջին հարուածն անբժշկելի,
 Որով մահացաւ դիմադրութիւնը թունոտ վիշապի`
 Ամենազօրի կենարար չարչարանքների գնով:

Թ
 Ի փառս քո եւ ի գովեստ Որդուդ ու սուրբ Հոգուդ է
 Խոստովանութիւնն այս, Հա՜յր ողորմութեան,
 Քանզի խորախորհուրդ ձեր միութեան մէջ
 Մէկդ միւսի զօրութեանը կարօտութիւն չունի:
 Ուստի եւ մենք փառաւորելով Բանդ անսկիզբ ու մարմնացած`
 Փառաւորած կլինենք նոյնպէս
 Հօրդ անժամանակ:
 Եւ քեզ` միակ սուրբ Երրորդութեանդ,
 Հաւասարապատիւ տէրութեանդ,
 Համաբուն, անբաժան ինքնութեանդ`
 Օրհնաբանութիւն, գոհութիւն, զօրեղութիւն
 Եւ անճառ վայելչութիւն մեծութեան, բարեվիճակ հարթութեան,
 Զուգակշիռ հաւասարութեան` յաւիտեանս. ամէն:
Изображение
Аватара пользователя
Harutin (Автор темы)
Gisher.Ru Team
Gisher.Ru Team

ԳՐԻԳՈՐ ՆԱՐԵԿԱՑԻ - ՄԱՏԵԱՆ ՈՂԲԵՐԳՈՒԹԵԱՆ

Сообщение Harutin » 08 апр 2010, 23:52

ԲԱՆ ԻԹ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Դո՛ւ ես բարիքի սկիզբը միայն,
 Գթութիւն անճառ, որդիդ բարձրեալ միակ Աստծոյ,
 Որ ամբողջ օրը արիր մեզ համար ներման փրկարան,
 Եւ ո՛չ կորստեան դատապարտարան,
 Օրուայ չարը փոխարկելով ինձ համար յոյսի աւետման:
 Բժիշկ ախտաւորիս,
 Հովիւ մոլորեալ ոչխարիս,
 Տէր` քեզ ապաւինած ծառայիս,
 Գինի անապակ` մեծապէս տրտմածիս,
 Դեղ-սպեղանի` վիրաւորուածիս,
 Ազատութիւն` մեղքով գրաւուածիս,
 Բարի օրհնութիւն` մերժուածիս,
 Շնորհաց կնիք` արհամարհուածիս,
 Կոչումի օծումն` կողոպտուածիս,
 Կանգնումն կրկին` կործանուածիս,
 Պատսպարան հզօր` գլորուածիս,
 Օժանդակդ վեհ` սայթաքածիս,
 Դուռ բարձրադիր` տարակուսածիս,
 Սանդուղ երանութեան` եղկելիիս,
 Ճանապարհ ուղիղ` մոլորուածիս,
 Թագաւոր ներող` պարտուածիս,
 Քաղցր յուսադրութիւն` լքուածիս,
 Կեանքի ձեռնտու` վտարուածիս,

Բ
 Դո՛ւ միայն ես մեծ եւ ամէնառատ, որ քո լիուլի բարիքների մէջ`
 Աւելի, քան մենք հասկանում ենք եւ խնդրում,
 Սահմանում ես ու միշտ հեղում, ըստ Պօղոսի գոհաբանութեան:
 Քանզի դո՛ւ պատուիրեցիր, որ վաղորդայնից մինչեւ արեւամուտ,
 Միեւնոյն օրում` ինն անգամ յիսուն եւ չորս անգամ տասը հեղ բարիք գործենք`
 Միշտ ակնկառոյց, սրտով անարգել ներելով միմեանց մեղքերը սիրով,
 Մի բան, որ մարդիկ չեն յուսայ երբէք, թէ կարելի է այդքանը խնդրել:
 Իսկ եթէ իմ թշուառութիւնն ու անարգութիւնը համեմատենք քո փառքի հետ,
 Ամենակարող զօրութիւն ահեղ,
 Աստուած բոլորի, օրհնեալ Տէր Քրիստոս,
 Ի՞նչպիսի կշռով եւ կամ ի՞նչ չափով կհաւասարուի հողս` հաստողիդ,
 Զի անհուն ես դու, անբաւ եւ անհետազօտելի,
 Բացարձակ բարի եւ թէ բարկութեան խաւարին` անմասն:
 Ուստի յոյժ նուազ են համեմատած քո մեծութեան հետ
 Թիւն այն աստղերի, որոնք ոչնչից ստեղծեցիր դու ու հորջորջեցիր ուրոյն անուններով
 Կամ մթնոլորտում հեղուած նիւթն երկրի, որոնք հաստելով անգոյութիւնից`
 Կերտեցիր երկրի զանգուածն ահագին`
 Շատ քիչ են, քան թէ վերեւում յիշուած այն թիւը, որով
 Դու քեզ նմանուել վարդապետեցիր:

Գ
 Ահա՛ ընկղմուեց, ծածկուեց անհետ քո երկայնամիտ կամքի լոյսի մէջ
 Բոլորի չարիքն, իբրեւ դոյզն մէգ, որ փարատւում է արեւի տապից,
 Ինչպէս որ այստեղ մեր իսկ բնական զգացումները
 Նոյնը ցոյց կտան մեր հասարակաց բարքերի մասին:
 Քանզի մարդկանցից այն ո՛վ մեղանչեց, եւ չզղջաց.
 Ո՛վ ապականուեց` եւ չամաչեց.
 Ո՛վ գարշելի դարձաւ` եւ չպատկառեց.
 Ո՛վ սխալուեց` եւ չապաշաւեց.
 Ո՛վ կործանուեց` եւ չհեծեծեց.
 Ո՛վ գայթակղուեց` եւ չստրջացաւ.
 Ո՛վ յաղթուեց` եւ իր բերանը չփակեց.
 Ո՛վ խաբուեց` եւ հոգոց չհանեց.
 Ո՛վ ճաշակեց լեղի` եւ չդառնացաւ.
 Ո՛վ ընկաւ բարձրից` ու վեր չցատկեց.
 Ո՛վ կորցրեց մեծութիւնը` եւ չաշխարեց,
 Ո՛վ զրկուեց երանութիւնից` եւ չլացեց.
 Ո՛վ կորոպտուեց փառքի շնորհներից` ու չողբաց.
 Ո՛վ ինքն իր դէմ դարձաւ վնասակար` եւ իրեն չմեղադրեց.
 Ո՛վ մերժուեց Աստծոյ երեսից` եւ չհառաչեց.
 Ո՛վ լսեց Աստծոյ սպառնալիքներն` ու չսոսկաց.
 Ո՛վ մի մեղքի դէմ հազար չաւաղեց.
 Ո՛վ մերկացաւ ձմռանը` եւ չսարսռաց.
 Ո՛վ գործեց անօրէնութիւն` եւ իր խիղճը չքարկոծեց.
 Ո՛վ տեսաւ ստրուկին իր մեծութեան մէջ` եւ չցաւեց,
 Ո՛վ չարիք գործեց` եւ ինքն իրեն չնզովեց.
 Ո՛վ բռնուեց ախտով` եւ իր անձը չպարսաւեց.
 Ո՛վ ամօթալի գործեր կատարեց` եւ իր մարմինը չձաղկեց.
 Ո՛վ ձեռք զարկեց անպատկառ գործի`
եւ իր օրը չանիծեց.
 Ո՛վ յիշեց գործածները` ու չտապացաւ.
 Ո՛վ մտաբերեց գաղտնիները` եւ չխորովուեց.
 Ո՛վ նկատեց ծածուկները` եւ կորստեան մահ չխնդրեց.
 Ո՛վ աներեւոյթները պատկերացրեց` եւ գլուխը չկախեց.
 Ո՛վ հեշտաւետ մեղանչումների հետ հնոցի անշէջ բոցը չխառնեց.
 Ո՛վ պագշոտացաւ` ու չպապակեց.
 Ո՛վ իր կամովին գործած չարիքներն յիշեց` եւ իր սատակման համար չաղօթեց.
 Ո՛վ չպատմուելիքները` եւ չխռովուեց.
 Ո՛վ մարդկային էութեան համար անտանելիները` եւ չթախծեց.
 Ո՛վ մեծամեծներն` ու չմաշուեց.
 Ո՛վ անբծութիւնն ապականողները` եւ չտոչորուեց.
 Ո՛վ տարագրութեան պատճառ եղող յանցանքները` եւ չտագնապեց.
 Ո՛վ իր երեսի աղտեղի տեսքը` եւ անձը վերնայնի բարկութեան արժանի չհամարեց.
 Ո՛վ աչքի առջեւ բերեց գլխաւոր մեղքերից մէկը` եւ մահացու զէնքով չխոցուեց.
 Ո՛վ խայտառակութիւններն յիշեց` եւ վհատութեան ողբաձայն վայեր չհիւսեց.
 Ո՛վ արքայական իր գահից զրկուեց` եւ կարկամելով` վայր չգլորուեց.
 Ո՛վ պսակի տեղ հող դրեց գլխին` եւ հոգով չարաչար չմահացաւ.
 Ո՛վ պայծառ պատմուճանի տեղ քուրձ հագաւ` եւ չտխրեց.
 Ո՛վ իր կորցրեց` եւ չերկնեց արիւն-արտասուք.
 Ո՛վ լուսեղէն վերարկուի փոխարէն խաւար հագաւ` եւ չնուաղեց.
 Ո՛վ իր սիրելու սուգի վրայ չթառամեց:

Դ
 Սրանք են ահա ճշգրտագոյն կերպարանքը յանդիմանութեան արժանի մեղապարտիս`
 Տխուր դէմք, շիջած ճառագայթ, ցամաքած խոնաւութիւն, նիհարած շրթունք,
 Անշքացած տիպ, տխրամած հոգի, այլայլուած ձայն, ծռուած պարանոց:
 Եթէ մէկը իսկական ճշմարտութիւնը ցոյց տա,
 Չի ստի, ասելով`
 Ամբարտաւան միտք եւ անհպարտ սիրտ,
 Ու չլինի` պարգեւ խնդրելու անկարող թշուառ եւ աղերսելու ծարաւեալ,
 Ինքնակշտամբ դեգերող, իրաւամերժ սովեալ,
 Արդարալլուկ քաղցած, պատշաճադատ հարուածեալ,
 Ինքնավկայ մահապարտ, արժանապէս արտաքսուած եւ անձնանեծ եղկելի:
 Սրանց օրինակ են ծառայում արդարագործ փարիսեցին, որ կշտամբուեց,
 Եւ մեղապարտ մաքսաւորը, որ հռչակուեց:

Ե
 Եւ արդ, եթէ այն չարիքներն ամէն,
 Որոնք հնարում ու սերմանում է մեր սրտերի մէջ մոլորեալներիս գտնող բանսարկուն,
 Իրենց տեղն ունեն օրուայ հաշուի մէջ,-
 Ինչո՞ւ չպիտի համրես դու նաեւ այն բարիքները,
 Որոնք խնամակալ ապրեցնող քո կամքն է տնկել մեր մէջ,
 Արիացնելու համար մեր հոգին, ո՜վ բարեգութ
 Տէր, հզօր ու յաղթող,
 Քաւիչ մեղաւորների, ամենակարող փրկիչ բոլորի,
 Եթէ ուզենաս` անդունդները դու երկնքի կփոխես,
 Եւ կամ խաւարը մթին` կփոխարկես լոյսի,
 Դառնահամ լեղին` քաղցր մանանայի.
 Եւ կամ սաստկավիշտ ողբ ու կոծերից հարսանեաց ուրախ պար ու նուագներ կարող ես կազմել:
 Սրանք բոլորն էլ դիւրին են քեզ մօտ եւ հնարաւոր,
 Եւ դեռ աւելի՛ն կարող ես անել,
 Զի տիրում ես դու համայն բոլորին ահաւորապէս.
 Փա՜ռք քեզ յաւիտեանս յաւիտենից. ամէն:
Изображение
Аватара пользователя
Harutin (Автор темы)
Gisher.Ru Team
Gisher.Ru Team

ԳՐԻԳՈՐ ՆԱՐԵԿԱՑԻ - ՄԱՏԵԱՆ ՈՂԲԵՐԳՈՒԹԵԱՆ

Сообщение Harutin » 08 апр 2010, 23:54

ԲԱՆ Լ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Եւ արդ, թող ճշմարտուի քո խօսքը, ողորմած Աստուած դու բոլորի,
 Ներող եւ օրհնեալ` այն մեղաւորի մասին,
 Որը մի օրում բազմաթիւ անգամ գայթելով` վերջապէս դարձի կգայ զղջացած,
 Թեկուզ այդ լինի իր վերջին շնչում
 Եւ կամ չարութիւն գործած միջոցին:
 Մանաւանդ որ դժնեայ կցորդս այս անձնիշխանական`
 Մի մարտիկ է միշտ, խաբող շողոքորթ, ստութեան յարած,
 Ըստ առակողի` հողմեր արածող,
 Դժվարբռնելի փախչող` հաստողից,
 Որսողին գերի` մոլեկան մարմնիս,
 Ներհակ տնկակից, որի պատճառած վարանումների
 Որքանութիւնը դո՛ւ գիտես միայն:
 Սակայն մեղքերին յաջորդում են խիստ յուսահատական եւ տաժանակոծ,
 Բազմավաղելի յո՜յժ ողորմագին բարձրաձայն ողբեր,
 Արցունքով գրուած եւ ի գութ շարժող թառանչներ թշուառ,
 Որոնք մեղքերով տագնապողը, Տէ՜ր, տարածում է քո առջեւ ամօթահար:

Բ
 Եւ որպէսզի կրկնաբանութիւնս շատախօսութեան չհասնի
 Ու չդառնայ աւելի ողբալի, քան այս,
 Ասեմ, թէ նա արքայութիւն չէ, որ համարձակւում է խնդրել քեզանից,
 Այլ միայն թեթեւացում տանջանքների.
 Ոչ թէ կյուսայ բնակուել լոյսի մէջ ապրողների հետ,
 Այլ` խաւարի մէջ, գերեզմանականների հետ, զգայական շնչով.
 Ոչ թէ բարձրերի, այլ խորտակուածների եւ բեկեալների հետ լինել.
 Հոգնաբեկ է նա իր հանգստի մէջ եւ խրախճանքում` տրտում,
 Դէմքով ժպտուն է եւ մտքով` խոցուած.
 Երեսը ծիծղուն, եւ աչքն արտասուագին.
 Առերեւոյթ սփոփուած է ձեւացնում իրեն,
 Իսկ արտասուքը սրտի դառնութիւնն է վկայում:

Գ
 Իր երկու ձեռքում երկու ըմպանակ, մէկն արեամբ լցուած եւ միւսը` կաթով.
 Եւ վառուող երկու բուրվառ ունի նա, մէկը խունկով լի, միւսը` ճենճերով.
 Անօթներ երկու, մէկը քաղցրութեամբ լեցուն եւ միւսը` դառնութեամբ.
 Մի զոյգ բաժակներ երկու նիւթով լի, մէկը արտասուք եւ միւսը` ծծումբ.
 Մատների ծայրով բռնած երկու տաշտ` գինի մէկի մէջ ու միւսում լեղի:
 Տէսողութեան դռներ իրարու ներհակ` մէկը լաց լինելու եւ միւսը սխալուելու տրամադիր.
 Իրար հակառակ երկու հալոցներ, մէկն արծարծում է եւ միւսը` մարում.
 Երկդիմի նայուածքներ` մէկը ողոքիչ եւ միւսն անխնայ բարկութեամբ լեցուն.
 Դէպի վեր պարզած երկու բազուկներ` մէկն հարուածելու, միւսը մերժելու.
 Դէմք` երկու տարբեր արտայայտութեամբ - տխուր ու ցասկոտ.
 Մէկի փոխարէն երկու կշտամբանք` ներկայի համար եւ ապագայի.
 Ապաւինումներ կասկածելի` մէկը "գոնէ" եւ միւսը "թերեւս".
 Մի բերանի մէջ երկակի բարբառ` մէկը եղկութիւն, միւսը խռովանք.
 Միեւնոյն սրտում երկու զգացմունք` մէկը կասկածելի յոյսի եւ միւսը ճշգրիտ կորստեան.
 Ամպ մի լրթագոյն, ահագնատեսիլ կրկնակ տեղումով` մէկը սուր նետեր եւ միւսը` քարեր.
 Որոտում ահեղ երկու բերումով` կարկուտ ու կրակ.
 Ցաւագին գիշեր երկու վշտով լի` լալու ու մահուան.
 Սուգի առաւօտ երկու գոչիւնով` մէկը սաստի եւ միւսն սպառնալիքի.
 Արեւներ երկու` երկու կողմերից - մէկը խաւարի եւ միւսը կիզման:

Դ
 Եթէ մի բռունցք բարձրանայ հանկարծ, կարծում է` իրեն է հարուածելու.
 Իսկ եթէ երկարի ձեռք պարգեւաձիր` նա ինքը իրեն համար յոյս չունի:
 Երբ մէկը պարծենում է, կորանում է նա,
 Եւ երբ գլուխը բարձր են պահում` ընկճւում է.
 Երբ չար արարքներ են յիշւում` հեծում է.
 Երբ սրբերի մասին է խօսւում` ամաչում է.
 Հանդերձեալի մասին պատմուելիս` երերում է.
 Երբ մէկից օրհնուի յայտնապէս` ծածուկ անիծում է իրեն.
  Երբ գովեստ լսի մէկից` կշտամբում է իրեն պարսաւանքով.
 Երբ նախատուի սաստկապէս` գտնում է նա այդ իրաւացի.
 Եթէ ուժգին ծաղրուի` համարում է այդ սակաւ հատուցում նա իր բազմաթիւ մեղքերի համար.
 Եթէ լսի նա` իր մահն են ուզում` ասում է
 "այո" եւ կրկնում դարձեալ.
 Եթէ երկնքից մահ ու շանթ ճայթի` իր դէմքն հազիւ է բարձրացնում վերեւ:
 Իր իրաւունքների մատեանն է գոցուած,
 Պատասխան տալու յոյսն է կտրուած,
 Համարձակութեան ճամփան է փակուած:
 Չէր դանդաղի նա լինել անձնասպան,
 Եթէ չլիներ այդպիսի կորուստն անփրկելի քայլ:
 Արդարեւ վա՜յ այն մեղաւորին,
 Որ տարակուսեալ կկանգնի երկու ճամփաների վրայ, ըստ իմաստունի հոգելից խօսքի:

Ե
 Եւ արդ, ինչպէ՞ս չես ողորմում, բարեգութ,
 Այսքան ողբաձայն ու կողկողագին հեծեծանքներիս,
 Դու այս խօսքով բարձրացար, ասելով, թէ`
 "Ես ողորմած Տէ՜ր եմ":
 Ահա՛ չարութեան դէմ գերուս` կայ քո բարութիւնը,
 Մահապարտիս դառնութեան դէմ` քո քաղցրութիւնը,
 Կորուսեալիս գտնելու համար` քո ճառագայթը,
 Հանդուգնիս մոլութեան դիմաց` քո ողորմութիւնը,
 Վնասակարիս խստութեան դիմաց` քո հեզութիւնը,
Կործանուածիս օգնելու համար` քո աջը,
 Ընկղմուածիս դուրս բերելու համար` քո ձեռքը,
 Անողջանալի վէրքերիս բժշկութեան համար` քո մատը,
 Ահաբեկուածիս պաշտպանութեան համար` քո ոգին,
 Ապերախտիս վստահացնելու համար` քո երկայնամտութիւնը,
 Ամենադաժանիս օծման համար` քո զօրութիւնը,
 Մեղաւորիս քաւութեան համար` քո հրամանը,
 Փախչողիս ապաւինութեան համար` քո ոտքը,
 Դուրս սլացողիս պատսպարութեան համար` քո բազուկը,
 Վրիպածիս առաջնորդութեան համար` քո լոյսը,
 Տարակուսեալիս հնարաւորութեան համար` քո հանճարը,
 Անիծեալիս դարձեալ ստանալու համար` քո օրհնութիւնը,
 Վհատեալիս քաջալերութեան համար` քո խրախոյսը,
 Վշտացեալիս մխիթարութեան համար` քո բաժակը,
 Նեղեալիս ընդարձակութեան համար` քո կամքը,
 Ատելուս կանչելու համար` քո սէրը,
 Սասանեալիս հաստատութեան համար` քո խօսքը,
 Հոգով վիրաւորուածիս համար` քո արեան կաթիլը,
 Անտես ցաւերս ցրելու համար` քո ակնարկութիւնը,
 Յուսահատուածիս վերընտրութեան համար` քո իշխանութիւնը,
 Կտրուածիս պատուաստելու համար` քո կցորդութիւնը,
 Մահուան խաւարով ծածկուածիս համար` շողդ կենսատու,
 Խռովեալիս հանդարտութեան համար` քո խաղաղութիւնը
 Վայրագօրէն օտարացածիս համար` քո ողջոյնը,
 Մոլորուածիս դարձի բերելու համար` քո ձայնը,
 Զի դու ես տիրում բոլորին քո գթութեամբ,
 Եւ չկայ քո մէջ խաւարի մասնիկ,
 Եւ չկայ բարութիւն առանց քեզ,
 Եւ քեզ է վայելում փա՜ռք յաւիտեանս, ամէն:
Изображение
Аватара пользователя
Harutin (Автор темы)
Gisher.Ru Team
Gisher.Ru Team



Вернуться в Պոեմներ



Активность

Сейчас этот форум просматривают: CCBot и гости: 1

⇑ Наверх
⇓ Вниз