Եղիշե Չարենց

В этом разделе запрещается писать русскими или латинскими буквами.
Այս բաժնում կարելի է գրել միայն հայերեն տառերով

Եղիշե Չարենց

Message:#11  Postby Meriko » 07 May 2008, 01:26

ԱՄԲՈԽՆԵՐԸ ԽԵԼԱԳԱՐՎԱԾ
Текст:
I.

Հեռո՜ւ, մոտիկ ընկերներին, աշխարհներին, արևներին,-
Հրանման հոգիներին:-
Բոլո՜ր նրանց, ում որ հոգին վառվում է վառ,-
Բոլո՜ր նրանց հոգիներին արևավառ,-
Կյանքի՜, մահի՜ այս ամեհի աղջամուղջում`
Ողջակիզվող հոգիներին – ողջո՜ւյն, ողջո՜ւյն:-

II.

Իրիկուն էր, հրակարմիր մի իրիկուն:
Արևը բորբ` մայր էր մտնում արևմուտքում:
Դաշտի վրա փռովել էր մուժ արյունամած`
Թույն էր կարծես` բորբ արևի սրտից քամած:
Արևը, թէժ` մայր էր մտնում արևմուտքում-
Ու արյուն էր դաշտի վրա, թո՛ւյն էր թքում:
Հորիզոնում վառել էր մի կարմիր քուրա-
Ու արնավառ փայլ էր փռում դաշտի վրա:
Ու արտերը, ալեծածան, վառովել էին
Արեգակի կարմիր փայլով իրիկնային:-
Դաշտը, անծայր ու անսահման, լայնատարած`
Հրակարմիր տարածվել էր նրանց առաջ:-
Ծով էր կարծես, որ սկիզբ ու սահման չունի-
Ծով էր կարծես` մշուշի մէջ իրիկունի:

III.

Արևի տակ իրիկնային, իրկնային հրով վառված`
Այդ հին դաշտում կռւում էին ամբոխները խելագարվա'ծ:
Քաղաքներից ու գյուղերից, ստեպներից հեռու ու մոտ`
Եկել էին նրանք նորից` լուսավառված ու կրակոտ:
Ով քաղաքից էր հեռացել – նա թողել էր մշուշը ծեր,-
Մշուշը, որ կյանքի վրա մխաշաղախ ամպ էր դարձել:
Ով եկել էր գյուղից հեռու – նա թողել էր հողը խոնավ,
Որի վրա կյանքը հլու ո՛չ մի ոսկի հասկ չծնավ:
Ով եկել էր ստեպներից, նա թողել էր անծայրածիր
Լայնությունը հորիզոնի, որ իր համար բանտ էր դարձել:
Ով քաղաքից էր հեռավոր, ուր մառախուղ էր անորոշ`
Նա բերել էր թոքախտավոր սիրտը, որպես կարմիր դրօշ:
Ով եկել էր թողած հեռուն անծայրածիր մութը գյուղի`
Բերել էր իր մկաններում բեղմնաւորված ույժը հողի:
Ով եկել էր ստեպներից, ուր ապրում էր որպես գերի-
Բերել էր իր լուրթ աչքերում լայնությունը ստեպների…
Ըմբոստացած, խելագարված, չտանելով հին կյանքը էլ`
Անծիր դաշտում այդ հավաքված` նրակք կռվի էին ելել:

IV.

Մայր էր մտնում իրիկնային արևը` թեժ լույսով վառված-
Ու երգելով կռվում էին ամբոխները խելագարված:
Դաշտն էր դեմը, փռված էր նա` շառագունած ու արևուն,-
Ու հետևում, ճամբի վրա հսկա քաղաքն էր երևում:
Ծո՜յլ նազանքով, իրիկնային արևի տակ անփույթ փռված`
Պսպղում էր քաղաքը հին` հազարերանք մի զանգըված:
Հեռո՜ւ, հեռո՜ւ, անծայր ու լայն, տարածվել էր քաղաքը հին-
Լողանում էր կարծես մարմանդ մշուշի մէջ իրիկնային:
Հաղթ շենքերը, բարձր ցցված, կարծես կախված կարմիր օդում`
Հետըզհետե մթնում էին, անգունանում ու աղոտում:
Հեռու հրով միայն վառված պատուհանները ապակի
Փայլում էին արյունամած վերջին հրին արեգակի.
Արևի դեմ փայլում էին հրաբոսոր`
Բռընկվել էր նրանց սրտում տագնապը սուր…
Եւ երկընքի սիրտը մխված բևեռների պես արնաքամ`
Փայլում էին արյունամած ծխնելույզներն հսկայական:
Ծուխ չէր ելնում նրանց փողից` չէին փնչում երկինքն ի վեր.
Չէր կարծրանում նրանց ծուխից իրիկնային երկինքը էլ:-
Լոկ մշուշը իրիկնային թանձրանում էր հետզհետե-
Ու մշուշում կորչում էին ծխնելույզները երկաթե:

V.

Իսկ քաղաքից դէպի հարաւ` ահատեսիլ ու յաղթական`
Երևում էր երկաթուղու կայարանը հսկայական:
Լսւում էր մերթ շոքեկառքի սուլոցը սուր հեռու մուժում-
Մորթում էին կարծես այնտեղ խելագարված մի անասուն…
Ճչում էր սուր, յուսակտուր, ու յուսահատ ձայնը նրա,
Որպես անդարձ մահի մի լուր տարածւում էր դաշտի վրա:-
Ցրված էր նա, կայարանը, հսկայ ու յաղթ, նրանց առաջ-
Ու հանգույցից կայարանի, դաշտովը մէկ լայնատարած`
Դէպի հիւսիս, դէպի հարաւ, ւ արևմուտք ու արևելք-
Ուղիները երկաթաձիգ ձգուել էին ամէնուրեք:-
Երակների պես երկաթէ քաղաքամոտ կայարանից`
Հեռո՜ւ, հեռո՜ւ ձգուել էին ուղիները երկաթաձիգ:
Երակների պես երկաթէ` ամուր գրկած կուրծքը հողի`
Սեղմըւելով հետզհետէ` փախչում էին գաղտնագողի…
Ու ցցված էր ուղիների խաչակնքման սեղմ հանգույցում-
Կայարանը, որպես մի հարց, որպես հսկայ մի քարացում:
Ուղիների ճամբամիջում հանգույց էր նա կարծես կապված-
Ու անզիջում կռւում էին ամբոխները խելագարված:
Կարծես նետված մի յաղթ ձեռքով` աշխարհային կամքին հլու`
Գնո՜ւմ էին կռուո՜վ, երգո՜վ կայարանը գրաւելո՛ւ:

VI.

Կռւում էին: Սուրում էր մի իրիկնային մարմանդ քամի:
Դէմը քաղաքն էր տարածուել` հազարամեայ մի թշնամի:
Սֆինքսի պես հսկայական, շէկ ծծերը դրած հողին`
Նա կտրել էր արևակամ ամբոխների կարմիր ուղին:
Ու կայարանը` յաղթանդամ, իրիկնային կարմիր մուժում,
Յաղթ նստել էր նրա առաջ, որպես նրան հսկող մի շուն:
Յաղթ նստել էր նրա առաջ ու տիրուհու կամքին գերի`
Երթն էր հսկում գետնատարած, երկաթագիծ ուղիների:
Ու գծերի մոտ երկաթէ, դէպի հիւսիս. դեպի առաջ`
Ձգուել էին ալիքաձև խրամատներ գետնատարած:
Թշնամին էր պահուել նրանց ալիքաձև գետնափորում
Ու մատներով արիունոտված դէմը փռված դաշտն էր փորում:
Մտել էր ջերմ կուրծքը հողի՜, հողի սրտում դարան մտած`
Կրակում էր գաղտնագողի, նենգ ձեռքերով արյունոտած:
Կռւում էին` մոտենալով, մոտենալով հետզհետէ:
Պայթում էին զրընգալով հրանօթները երկաթէ:-
Ե՜րգ էր կարծես կռիւը այդ, որ զրնգում էր մայրամուտում.
Նայես` թռաւ մի հրանօթ ու թունդ պայթեց խրամատում…

VII.

Կռւում էին, ու կռուելով անցնում էին նրանք առաջ:
Ու դաշտերում իրիկնային մա՜հն էր քրքջում համատարած:
Երգում էր նա` երգը խառնած հրանօթի զրնգունին,-
Անցնում էին նրանք առաջ ու կրակված կռւում էին:
Ե՜րգ էր սիրտը ամէն մէկի, երգ էր հայեացքը կրակոտ.
Վառւում էր սիրտը ամէնքի, որպես կարմիր մի առաւօտ:
Ե՜րգ էր կարծես արևը հին` իրիկնային լույսով վառված-
Եւ երգելով կռւում էին ամբոխները խելագարված...

VIII.

Եւ երգում էր մէկը` հզօր, հուժկու ձայնով ահեղագոչ,
Գո՜վքն էր երգում կռուի ելած, արիացած իր ընկերոջ:-
Որպես բազէ` երգը նրա սլանում էր հեռո՜ւ, հեռո՜ւ-
Եւ երգելով կռւում էր նա` լուսաժպիտ ու ահարկու:
Երգում էր նա: Մայր էր մտնում արևը հին` կարմիր քուրայ:
Եւ դաշտերում իրիկնային – զանգ էր կարծես ձայնը նրա:
Զա՜նգ էր կարծես, զնգում էր զիլ, որ ողջ աշխարհը իմանայ-
Բորբ կարօտով անծայրածիր, կրակելով երգում էր նա:

IX.

"Ստեպներից, անտառներից, քաղաքներից հեռու ու մոտ,
Մենք մեր սիրտն ենք բերել նորից` յուսավառված ու կրակոտ.
Այնտեղ հիմայ կռիւ է, մահ, ու աղջամուղջ է անորոշ,-
Մենք մեր սիրտն ենք պարզել հիմա – մահի հանդէպ` կարմիր դրօշ:
Արյունաքամ մա՜յր է մտնում հազարամեայ արևը հին.
Արյունավառ ժպտում էմ եզ այս աշխարհը իրիկնային…
Ու խնդասիրտ կռւում ենք մենք, ե՜րգ ենք ասում, կռւում հիմի.
Կուրծք է տուել աշխարհը ողջ` հազարամեայ մի թշնամի…
Բայց անվհատ կռւում ենք մենք, ու մահը` սէգ, ժպտում է մեզ-
Շատերս, ախ, պիտի զոհենք սրտերը մեր կարօտակէզ,-
Անողոք է երթը այս սէգ, ինչպես կարմիր կարօտը մեր-
Կրակեցէ՛ք, կրակեցե՛ք, խելագարված իմ ընկերներ…"

X.

…Մայր էր մտնում իրիկնային արևը` թէժ լույսով վառված:
Ու անվհատ կռւում էին ամբոխները խելագարված:
Աչքերի մէջ` կարմիր մի հուր, ու սրտերում – կարմիր կրակ`
Վերջին թափով մի ամրակուռ` անգայթ կռւում էին նրանք:
Խենթ երգելով, կրակելով նրանք անցնում էին առաջ-
Ու թշնամին փախուստ տուեց` ահաբեկված ու վտարված:-
Մութ էր արդէն, մայր էր մտել արեգակի շողը վերջին,
Երբ գրոհով մի անվեհեր կայարանը գրաւեցին…

XI.

Մութ է հիմա: Գիշերը, խոր, իջել է վար:
Մութ է հիմա, թանձր խավար:
Երկաթուղու կայարանում, ուր ո՛չ մի լույս չկա վառված,
Խռնուել են հազարանուն ամբոխները խելագարված:
Գիշերնի մէջ չեն երևում յաղթ կամարները երկաթէ`
Լույս չեն վառել կայարանում, որ թշնամին չնկատէ:
Սպասում են` աչքներն յառած խավարամած հեռուներին`
Մութը իջաւ համատարած, մինչ կայարանը վերցրին:-
Սպասում են, որ մինչև լույս գոնէ մի քիչ հանգստանան
Ու առաւօտ դուրս գան նորից ու քաղաքի վրա գնան:
Աչքերն յառած թանձր մութին, սրտատրոփ, անապաքէն`
Սպասում են առաւօտին, որ կռիւը շարունակեն:
Մի քիչ առաջ, արյունաքամ, երբ դեռ դաշտում կռւում էին
Մօ՜տ էր թւում քաղաքն այնքան երկաթուղու կայարանին...
Եկան իրենք, կռուով, երգով գրաւեցին կայանը մեծ-
Իսկ թշնամին փախուստ տուեց ու քաղաքում պատսպարուեց:
Սպասում են իրենք հիմա, որ մինչև լույս հանգստանան-
Ու առաւօտ դուրս գան նորից և քաղաքի վրա գնան:

XII.

Ու մթի մէջ հազարամեայ, գիշերի մէջ խորը, անհուն`
Խռնուել են նրանք ահա երկաթուղու կայարանում:
Դաշտն է դէմը, խավարակուռ ձգված է նա:
Չկայ մի ձայն, չկայ քամի, մութ է հիմա:
Դաշտն է դէմը` անծիր, անծայր մի զանգված խավարամութ,
Ուր նստել է անաչք, անլույս խորհրդաւոր կասկածը մութ:
Շնթռկել է որպես մի շուն, որ խավարն է հսկում հիմի,-
Շնթռկել է թանձր մուժում, որպես անտես մի թշնամի:
Մութն է նստել կասկածը հին ու աչքերով խավարամած
Նայում է նա կայարանին, որ կանգնած է նրա դիմած:
Շարժըւում է մութը կարծես ու խավարով իր աչքերի-
Նայում է նա լուրթ աչքերին խելագարված ամբոխների:
Ու տագնապով անլռելի, հայեացքներով անթարթ լարված`
Նայում են մութ հեռուներին ամբոխները խելագարված:
Լուրթ աչքերով խորը, տխուր-մո՜ւթն են դիտում նրանք անհուն-
Ու դժժում է աղմուկը խուլ գիշերային կայարանում…

XIII.

Հոծ բանակով, հսկայական կայարանի դէմ խռնված`
Լուրթ աչքերով արևակամ – դաշտն են դիտում խավարամած:
Մո՛ւթ է դէմը, ու խավարում, որ բացուել է, որպես անդունդ`
Երևում է հեռո՜ւ – հեռո՜ւն կարմիր լույսով վառուող մի գունդ:
Աչքերի դէմ մթնակալած, հայեացքների դէմ ակընդէտ -
Հեռու մթում լույսն այդ վառված գո՛ւնդ է թւում, կարմիր մի կէտ:
Գիշերի մէջ – կարմի՜ր, կարմի՜ր, տագնապալից վառւում է նա`
Գիշերի մէջ վառել են, որ զօրքը պատրաստ արթուն մնայ:
Անծայրածիր մթում հեռուի կարծես կարմիր գլուխ է շան-
Վառել են այն, որպես կռուի ու տագնապի ազդանշան:
-Քաղաքն է այն հազարամեայ, ուր տագնապ ու տենդ կայ հիմի
Պահուել է նա, որպես վախից խելագարված մի թշնամի,
Ու կրակը այդ կարմրակէզ – ահանշան ու վիթխարի –
Մի արնագույն կէտ է կարծես ուղեղի մէջ խելագարի:
Բռընկուել է յույսով յետին, հոգեվարքի տենդով վառված –
Ու նայում են կարմիր կէտին ամբոխները խելագարված…

XIV.

Գիշերի դէմ խավարամած, աչքերն յառած կարմիր կէտին`
Ամբոխները խելագարված սպասում էին առաւօտին:
Ու վառւում է խավարակուռ հոգիներում նրանց անգայթ
Կէտը այդ մուգ, որպես հեռու, հրաբոսոր մի ճառագայթ:
Սուր մխուել է նրանց սրտում, որպես մի թէժ, կարմիր բևեռ-
Թույն է լցնում, ու բորբոքում, ու երազներ աշխարհաւեր…
Աղմկում է նրանց սրտում մորմոքը հին, հազարամեայ-
Տենդ է սփռում ու խլրտում նրանց անգայթ սրտում հիմա:
Լուրթ աչքերում փայլում է վառ արյունամած մի ցանկություն-
Ու աչքերը միլիոնաւոր թո՛ւյն են թքում, արյուն ու թույն:
Բարձրանում է նրանց սրտից տարիների մաղձը աղի-
Ու վառւում է լուրթ աչքերում` արյունալից ու կատաղի:
Ու աչքերը արյունամած անթարթ յառած կարմիր կէտին`
Ամբոխները խելագարված սպասում էին առաւօտին:

XV.

...Գիշերի՛ դէմ գիշեր է մութ խավարամած նրանգ հոգին,
Որ կարօտով մի կրակոտ սպասում է առաւօտին:
Խավար է մեծ սիրտը նոցա, բայց խավարում անծայրածիր-
Երկինքնե՜ր կան կապուտաչեայ, հորիզոննե՜ր` անծա՛յր, անծի՜ր:
Ու աչքերում նրանց կապույտ, ուր իջել է գիշերը մութ-
Հազա՜ր բողբոջ կայ կրակոտ, ու արշալույս, ու առաւօտ:
Նրանց ձգված մկաներում ո՛յժն է նստել խոնաւ հողի-
Եթէ ուզեն` արևներին նոր տե՛մպ կը տան ու նոր ուղի…
Եթէ ուզեն` արեգակնե՜ր կը շպրտեն երկինքն ի վեր.
Եթէ ուզեն` վա՛ր կը բերեն երկինքներից արեգակներ…
Եթէ ուզեն` կամքով արի ու աշխարհի հրով վառված…
Ինչե՜ր միայն չեն կատարի ամբոխները խելագարված...

XVI.

Ու հոսում է գիշերը մութ, մոտենում է առաւոտին:
Հոսում է պաղ ու անօգուտ սպասումի ժամը յետին:
Դաշտից ահա սուրում է զով, մարմանդ քամին առաւոտի-
Ու վառւոմ է վերջին լույսով կրակը այն կարմիր կէտի:
Նօսրանում է խավարն ահա, գունատւում է հետզհետէ-
Ճեղքում է մութն արևելքում հսկայական, հրէ մի թև:
Ու սուրում է հեռուներից առաւօտովայ կիսամթում-
Մարմա՜նդ, մարմա՜նդ, բուրումնալից, գարնանային մի թարմություն:
Շարժըւում է խավարը թէն ու հեռևում խավարամած
Երևում է քաղաքն արդէն` մութ, անորոշ մի զանգըված:
Յաղթ շէնքերի պատերը յաղթ որոշւում են հետզհետէ,
Երևում են ահա հպարտ ծխնելույզները երկաթէ…
Ու բորբ սրտում ամբոխների թո՛ւնդ է առնում կարօտը վառ,
Երկինքներում լուրթ աչքերի վառւում է տենդը հոգեվար...
Բո՛րբ աչքերով նայում են մեծ, խավարակուռ զանգըվածին-
Ու վառւում է սիրտը նրանց, որպես հրդեհ արեգնածին…
-Պիտի երթան առա՜ջ հիմա, պիտի առնեն քաղաքը մեծ,
Պիտի թափե՜ն նրա վրա հազարամեայ մաղձը իրենց:
Քանդե՜ն պիտի ու աւերեն, տեղը փոշի՜ պիտի փռեն-
Հազարամեայ քաղաքը այդ քանդե՜ն պիտի ու աւերեն:
Այրե՜ն պիտի, խելագարված պիտի պարե՜ն հրդեհներում,
Ու կարմրավառ կրակ ու կայծ պիտի փռեն երկրի հեռուն:
Ու մնացած մոխիրը ձիգ պիտի այրե՜ն նրանք նորից,
Որ կյանքը հին, որպես փյունիկ, չբարձրանա՜յ մոխիրներից…
Քամո՜ւն տալով մոխիրը այն, որ տանի ու ետ չբերի
Դէպի հեռո՜ւն պիտի երթան դեռ չծնված արևների…

XVII.

…Լուսաբացին, երբ կարմրածուփ հորիզոնում հրաշուշան
Կարմիր վառուեց արևը բորբ, որպես կռուի ազդանշան,
Երբ բռնկուեց արևելքում արևը` նոր լույսով վառված-
Դո՜ւրս նետուեցին կայարանից ամբոխները խելագարված...
Դէմը դաշտն էր անծայրածիր, ուր մշուշ էր արևագույն,
Ու մշուշում շոգիացող, առաւօտի մարմանդ միգում,
Կրկէսի պես մի վիթխարի, խայտաբղէտ, խայտանկար-
Եզերքի մոտ ճանապարհի երևում էր քաղաքը քար...
Աչքերն յառած հեռո՛ւ-հեռո՜ւն կարմիր վառուող արեգակին`
Արևավառ հեռուներում նրանք կռւում էին կրկին.
Հոծ խմբերով հազարանուն, արեգակի հրով վառված`
Դէպի Արե՛ւն էին գնում ամբոխները խելագարված...
Никогда не отказывайся от своей мечты... "Когда чего-нибудь очень сильно захочешь, вся вселенная будет способствовать тому, чтобы желание твое сбылось.
Find more details and items in the profil of the user

Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
User avatar
Meriko
Ночь
Ночь
Information: Show details

Եղիշե Չարենց

Message:#12  Postby Meriko » 07 May 2008, 01:27

ԿՈՍՏԱՆ ԶԱՐՅԱՆԻՆ
(Նոր Ուղղագրությամբ)

Երբ խոսում էի մի անգամ քո հետ՝
Ասացիր դու ինձ, ով «հայտնի» պոետ.-
-Գրողը որ կա՝ պոռնիկ է միայն-
Ով որ շատ տվեց՝ կտրվի նրան:-
Եվ դու տրվեցիր, պոռնիկի նման,
Քեզ «շատ տվեցին»: -
Բացագանչել է ինձ մնում միայն,-
-Վա՜յ վերցնողին...

1928
Никогда не отказывайся от своей мечты... "Когда чего-нибудь очень сильно захочешь, вся вселенная будет способствовать тому, чтобы желание твое сбылось.
Find more details and items in the profil of the user

Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
User avatar
Meriko
Ночь
Ночь
Information: Show details

Եղիշե Չարենց

Message:#13  Postby Meriko » 07 May 2008, 01:27

«ՓՈՂՈՑԱՅԻՆ ՊՃՐՈՒՀԻՆ»
ՇԱՄԻՐԱՄ


Նորից անմար կարոտով գգվանքների ու հրի՝
Դու եկել ես տեսնելու քաղաքները Նաիրի:

Անհրապույր ու կանաչ քո աչքերը մեռելի
Ցանկությունով հրահրված՝ անհագ վառվել են էլի:

Դու անցնում ես ու տեսնում քաղաքները հիմա այն,
Որոնց տեղ խոտ էր բուսնում, երբ դեռ ապրում էր Արան:

Ա´յլ է աշխարհը հիմա, ա´յլ է հիմա Նաիրին,
Ո´չ մի արքա էլ չկա, որ չտրվի քո հրին:

Մտի´ր ակումբը հիմա, մտիր թատրոնն ու կաֆեն՝
Հազար արքա ու Արա կհանդիպեն ժպտադեմ:

Ո´չ վեճ է էլ հարկավոր, ո´չ պատերազմ մահառիթ---
Արքաների համար նոր--- բավական է մի ժպիտ.---

Միայն ակնարկ մի թեթև--- և կտրվեն նրանք քեզ,
Քո հմայիչ ու անթև տարպանքներին հրակեզ.---

Կգան մեկ-մեկ ու սիրով --- ու կտանջես նրանց դու
Անհագ կրքի ու սիրո նիզակներով քո հատու:

Եւ այնպիսի՝ տարփանքներ նրանք կտան հիմա քեզ,
Որ կամոքվի քո հոգին կարոտանքից սիրակեզ:

--- Բայց կլինի մի գիշեր --- ու հմայքով նաիրյան
Կբարձրանա մշուշից մանկաժպիտ քո Արան:

Նորի´ց հոգիդ անսփոփ կարոտանքով կվառվի---
Ու սարսափով մի անօգ նորից կելնես դու կռվի:

Եւ որպէսզի չտրվի նա ախտաժետ քո հրին---
Ոտքի կելնե նրա հետ հազարամեա Նայիրին:

Եւ դաշտերում Նայիրի կպարտվի նորից նա,
Կնահանջե զորքը հետ, երկիրը քեզ կմնա:

Նա կմեռնի, որպէս զոհ--- բայց չես հաղթի դու նրան.
Դառն է խորհուրդը սիրո, շամբշոտաշուրթ Շամիրամ ---

1920
Никогда не отказывайся от своей мечты... "Когда чего-нибудь очень сильно захочешь, вся вселенная будет способствовать тому, чтобы желание твое сбылось.
Find more details and items in the profil of the user

Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
User avatar
Meriko
Ночь
Ночь
Information: Show details

Եղիշե Չարենց

Message:#14  Postby Meriko » 07 May 2008, 01:35

Հայաստանին

Հազար ու մի վերք ես տեսել, - էլի´ կը տեսնես,
Հազար խալխի ձեռք ես տեսել, - էլի´ կը տեսնես:

Աշնան քաղած արտի նման՝ Հազար զոհերի
Չհավաքված բերք ես տեսել, - էլի´ կը տեսնես:

Գլուխդ չոր քամուն տված պանդուխտի նման,
Հազար տարվա հեք ես տեսել, - էլի´ կը տեսնես:

նարեկացի, Շնորհալի, Նաղաշ Հովնաթան,
Ինչքա՜ն հանճար, խելք ես տեսել, - էլի´ կը տեսնես:

Քո Չարենցին լեզու տվող երկիր Հայաստան,
Հազար ու մի երգ ես տեսել, - էլի´ կը տեսնես:
Никогда не отказывайся от своей мечты... "Когда чего-нибудь очень сильно захочешь, вся вселенная будет способствовать тому, чтобы желание твое сбылось.
Find more details and items in the profil of the user

Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
User avatar
Meriko
Ночь
Ночь
Information: Show details

Եղիշե Չարենց

Message:#15  Postby Meriko » 07 May 2008, 01:40

Չարենցի Ձեռագրերի Հետ

Նվիրում եմ բանաստեղծի Ծննդյան 100-ամյակին

Ազատ Մաթյան
1987-1997
Текст:
Օ՜, մարդ աստծո,
Դրախտի Ադամ,
Ու դժոխքի դեւ,
Եղիշե Չարենց:

Կարդում եմ ահա
Տողերդ մահվան բորբոսով դեղին,
Վերջին օրերիդ խոհերը մռայլ որպես մղձավանջ,
Ահով պահ տված հայրենի հողին:

Կարդում եմ ահա,
Եվ յուրաքանչյուր քո բառ ու տողից
Սարսափից սառած հայացքիս հանդեպ
Հառնում է գունատ որպես մագաղաթ,
Կամ եգիպտական որպես մի մումիա
Դեմքդ անբասիր ու եղերական,
Եվ անապատի նման ճաքոտած շուրթերով կապույտ,
Մրմնջում ոճիր մի զարհուրելի:

Կարդում եմ ահա,
Եվ թվում է թե
Խավար վիհերից Արարատ Լեռան,
Թե խռով հոգուս մթին խորշերից,
Մի ծծմբաբույր ծուխ է բարձրանում
Ծանր ու թանձրամած,
Ծածկում ամեն ինչ:

Խուլ դղրդում է ընդերքը լեռան,
և Նզովա՞նք է դա, ո՞ղբ է, թե՞ հառաչ և
Դղրդում է խուլ ու հանկարծ, մեկեն
Որպես նրա խուլ խառնարաններից ժայթքող
հրաբուխ,
Ծանր ու շառաչուն շղթաների մեջ
Հառնում է հզոր
Մեր առասպելի արքան Արտավազդ,
Եւ բոցերի պես գազազած ու գիժ
Ժայթքում են ժահրոտ գամփռերն իր հովազ
Եվ ժայռերի դեմ ահեղ փշրելով
Շղթա կրծոտող ժանիքներն իրենց,
Մեր հազար տարվա զայրույթն են հաջում
Արյան լճերում աներազ ննջող
Աշխարհի վրա:
Արթուն եմ արդյո՞ք,
Թե՞ զառանցում եմ մղձավանջի մեջ...
O՜, դու մեր երգի անիծյալ արքա,
Օ՜, մեր դարերով շղթայված ոգու
Կապանքը կրծող ժեռաժանի շուն,
Եղիշե Չարենց:
Այդպես, ճիշտ այդպես
Ազատն Մասսյաց վիհերից խավար
Ժայթքեցիր մի օր,
Որ ավերակաց մեր թագավորես,
Եվ մեր առանական լեզվով բարբարոս
Դարեր երազած մեր նոր հարության
Այգը շեփորես,
Եվ վաստակես... ի՞նչ,
Արարման վայե՞լք...
Դառն է խորհուրդը հավիտենության,
Հավերժով դյութված արեւելքի մոգ,
Եղիշե Չարենց:

Արյուն է կաթում
Պողպատաճիրան, ոճրագործ դարի
բոլոր մատներից,
Դար, որ ճառագեց լույսի խոստումով
Եվ արդարության,
Եվ սակայն եկավ իրեն մկրտեց
Արյան լճերում ազգ ու ցեղերի,
Որոնց մեջ, ավա՜ղ,
Ամենաառատ, ամենաձրի արյունն իմ ցեղի
արյունն էր արդար,
Ծննունդը լույսիդ ինչպե՞ս չանիծեմ,
Քսաներորդ դար:

Ինչպե՞ս չանիծեմ, եւ ինչպե՞ս ցնծամ,
Որ քո լույսերում հարության հույսով
Ճախրանքի ելած մեր գուսաններին
Մահվան տեսիլներ լոկ բերիր ընծա,
Ժայռին զարկելով նրանց երազող
անգերը քնար,
Եւ թողիր, որ մի ամբողջ ժողովուրդ,
այլերից քշված հոտի պես անտեր
Թիարան գնար:

Եւ ինչպե՞ս, ասաþ, ինչպե՞ս Օրհներգեմ
Եվ շռայլաշող ու մեծադղորդ
Այգն այն փրկար,
Որին նաիրյան հանճարդ հորդուն
Ողջակեզ տարար,
Եւ որը ճամբիդ նշավակության ու
չարչարանքի
Գողգոթա դառավ:

Եւ ինչպե՞ս, ասա,
Ա՜յս ասղաթռիչ, տիեզերահեն արհավիրքի դեմ
- դար, որ արարեց
Դեր-զոր ու Աշուիտս ու Հիրոսիմա,
Եւ իր արնահեղ ալեբախումով
Մի օր ափ նետեց
Իր փառքը երգող խիզախ նավազիդ
Մարմինը մեռած -
Ինչպե՞ս չդառնամ
երեզմաններում մազերս փետող
ուժկան մի պառավ,
Ու չմրմնջամ նզովք ու անեծք,
Օ, Մարդ արարած,
Դրախտի Ադամ
Ու դժոխքի դեվ,
Եղիշե Չարենց:

Աշխարհը, այո,
Վաղուց է դարձել մի փոքրիկ փողոց,
Բայց այս փողոցը նման չէ, ավա՜ղ,
քո երազածին:
Այստեղ ոչ միայն բաժակ չեն զարկում
Միմիանց կենաց հայն ու չինացին,
Այլեւ հազիւ է բարեւում փոքրիկ
փողոցում այս նեղ
Եղբայրն եղբորը իր արյունածին:
Եւ խելագարված ամբոխներն, այո,
Արեգակներ են շպրտել ի վեր,
Եւ երկինքներից արեգակներ են պոկել
անհամար,
Ու կախել շքեղ առաստաղներից ապարանքների,
Բայց մեծահանճար պատասխանների
դարում ան-դադար
Ինչպե՞ս հարց չտալ,
Մարդկային հոգու հորիզոնները
Այդ ե՞րբ են եղել
Այսքան լուսառատ ու այսքան խավար:
Այդ ե՞րբ է եղել Աստծու գահին
Մարդն այսքան մոտիկ, ու այսքան հեռու:
Այդ ե՞րբ են եղել քաղաքները մեր
այսքան բազմամարդ,
Եվ քաղաքներում բնակվող մարդիկ
այսքան մենավոր:
Այդ ե՞րբ են եղել հաղորդակցության
ցանցերն այսքան խիտ,
Եվ մարդիկ իրար այսքան անհաղորդ,
Ճանապարհները այսքան լայնահուն
եւ անհանգրվան,
Սովահարների բանակն այսքան մեծ՝
դաշտերն այսքան լի,
Անցյալն անհաստատ, ներկան անստույգ,
Ապագան այսքան անիմանալի,
Մարդն այսքան ազատ ու այսքան գերի,
Եվ ե՞րբ է եղել կյանքում ամեն ինչ
այսքան կատարյալ ու այսքան թերի
Օ՜, ժամանակի սեւեռուն իմ հարց,
Եղիշե Չարենց,
Դառն է խորհուրդը ժամանակների:

Եվ անգամ դարում այս մեծահանճար
պատասխանների
Ամեն պատասխան ծնում է նոր հարց,
Ամեն անսահման դառնում է մի նոր
սահմանափակում,
Ամեն հաղթանակ՝ մի նոր պարտություն,
Ամեն մի նոր սեր նյութում է մի նոր
թույն ատելություն,
Ամեն ճանապարհ տանում է դեպի մի նոր
փակուղի,
Ամեն մի թռիչք դեպի նոր անկում,
Դեպի նոր նահանջ՝ ամեն հարձակում,
Եվ այսպես անվերջ տարուբերվում է
Հողագունդն այս հին,
Երկու բեվեռով կախված կեռերից
հարցականների:

Ու եդեմական Ադամից մինչեւ Եղիշե Չարենց
Ու Տերունական Եղիցի Լույսից
Մինչեւ լուսաբաղձ Սևակն Պարույր,
Մենք մեր արյունից ու մեր մարմնից
Խավարումի դեմ վառել ենք խարույկ,
Եվ միշտ ըմպելով մեզ բաժին ընկած
բաժակը դաժան,
Հավատացել ենք միամտաբար լավին ու
բարուն:
Ու հիմա կրկին,
Ու հիմա նորեն,
Ո՜վ դու նաիրյան երգի Արտավազդ,
Ագռավի քարում անժառանգ փակված
Ո՜վ Սասմա Մհեր,
Եւ պորտի վրա հավերժ սողացող
օձերից խայթված,
Օ՜ Վիշապաքաղ կործանված Վահագն,
Եղիշե Չարենց,
Բորբոսից դեղնած թղթերիդ փոշում,
Սև տագնապներից վառված անտառի՝
Հավիտյան սառած մոխիրների տակ
Ես որոնում եմ, որոնում համառ,
Անկոր հավատքի անթեղված մի կայծ,
Ջրհեղեղային տեղումների տակ
մարած օջախի
Դեռ վառ մնացած մի կտոր ածուխ,
Որ բորբոքեմ ու տաքացնեմ հոգիս
Անհավատության աշխարհակործան
գիշերում այս ցուրտ:

Ու որոնում եմ անմար հավատքի մենավոր
մի աստղ
Քո մեծ դառնության ծովում ալեծուփ,
Որ ցույց է տալիս ճամբան փրկության,
Ու որոնում եմ
Երկնքիդ անաստղ խավարը ճեղքող
հավատքի ասուպ,
Որ նարեկացու բոց հառաչանքով
Լուսավորում է խավարը հանկարծ
Եւ մխրճվում է կողը Աստծու:
Ու որոնում եմ
Թղթերիդ ծամված ծվենների մեջ
Մի վաղնջական հավատքի մասունք,
Որ կոմիտասյան աճյունի պես սուրբ
Վերադառնում է անապատներից
ծով տառապանած,
Ու անթեղվում է հայրենի հողում,
Որ մի օր հառնի որպես հոգու հաց,
Իր քաղցող ցեղին,
Եւ ամենեցուն:

Օ՜, մարդ արարած.
Օ՜, բարի Չարենց
Դու կատարյալի, լավի, արդարի
Անկատար, կիսատ, գլխատված իմ քուրմ,
Օ՜, դու պատմության հազարգլխանի
իշատիչներից ծվատված իմ սուրբ,
Ծվատված իմ հող,
Շվատված երկիր,
Ծվատված ծվեն ծվատված երգի,
Ո՜վ դու իմ մարվող հավատքի մասունք...
Ա՜խ, ի՞նչ եմ ասում,
Ա՜խ, ի՞նչ եմ ասում,
Կուրծքս ճեղքվում է արյուն է հոսում,
Արյուն,
Որ հորդում ու հեղեղում է
Փտած թղթերիդ աղճատված լեզուն...
Ողբամ քեզ Չարենց,
Ու ողբամ զքեզ
Իմ որդեկորույս մայր եղերաբախտ,
Իմ հայ ժողովուրդ...

Եւ հանկարծ հառնած
Տողերից այս մութ ու խառնիճաղանճ,
Որպես դարերի արնոտ մշուշից,
Օձի մոգությամբ
- Ինչպես նկարից սարյանական և
Որ աչքերի մեջ պահում է - թույն -
իմաստություն,
Դու նայում ես ինձ,
Նայում ես համառ,
Եւ շունչս հատում:
Ու հայացքը քո
Պատասխան հայցող հայացքիս հանդեպ
Մռնչում է խուլ, ու շաչում որպես
արյունոտ մի հարց.
- Բայց միթե՞, ավա՜ղ, միթե՞ չկա վերջ
Լացին մեր աղի,
Տառապանքին մեր այս թույն ու լեղի,
Ու միթե՞ չկա
Մեր եղերական ողբին այս ավարտ:
Ես ողբն եմ ատել, և գովերգելով
Ատել եմ անգամ մեր աղոթք դարձած
Երգը ողբաձայն,
Ատել եմ վերքը մեր արյունաքամ,
Ատել եմ խարխուլ խուղերը մեր խեղճ,
Եվ սրբությունն եմ ատել անաղարտ,
Եվ խնդությունը բարեխիղճ ցեղիս,
Որ ժառանգել եմ ես ինքս էլ, ավա՜ղ,
Իմ խեղճությունն եմ ատել ես վհատ:
Ու եթե կյանքում վերուստ սահմանված
Դերեր կան անխախտ՝
Դերը դահիճի և դերը զոհի,
Բայց ո՞վ ասաց թե մարդը հավիտյան
Պիտի իր դերին իր կյանքը զոհի,
Զոհվողի դերն եմ ատել հավիտյան,
Բայց ժառանգել եմ ես էլ, -
Օ՜ զավեշտ հավիտենական, -
ավաթը զոհի:

Եւ հարցականը քո հայացքի մեջ
բռնկվում մեկեն,
Դառնում է պատգամ անգութ ու դաժան:

- Եթե չենք կարող վերուստ սահմանված
օրենքների մեջ մեր մատը կոխել,
Սակայն կարող ենք, և պարտավոր ենք
դարեր խաղացած խաչ բարձրացողի մեր
դերը փոխել: -
Եւ սա է, Չարենց,
Քո կախաղանի պատգամը վերջին,
Որ մեր ականջին
Որպես արթնության աքաղաղի կանչ
դեռ պիտի հնչի,
Մինչեւ...
Մինչեւ ե՞րբ:

Ու մինչ այդ,
Մինչ այդ,
Պիտի ընդունենք,
Որ այս աշխարհի մանրեների պես աճող
մեղքերը լվալու համար
Ջրհեղեղ է պետք,
Ու ջրհեղեղում աշխարհակործան պիտի
խեղդվեն, խեղդվեն բազում ու բազմահազար
անմեղ մանուկներ:

Ու մինչ այդ,
Մինչ այդ
Պիտի ընդունենք,
Որ իրենց բազում ու բազմաբարդույթ
մեղքով մեղկացած հին պալատներին
նոր ու զորավոր արքաներ են պետք,
Եւ այս նորերին վեր մագլցելու համար
ոսկորե սանդուղքներ են պետք
տառապանքների բեռան տակ կորված
բազում ուսերի:

Ու մինչ այդ,
Մինչ այդ,
Պիտի ընդունենք,
Մաքսավորներով ու չարչիներով ճոխ-
ապականված հին տաճարներին
նոր ու զորավոր աստվածներ են պետք
մտրակը ձեռին,
Եւ Հուդաներ են հարկավոր սրանց մատնելու
համար,
Եւ բորոտներ ու դիվահարներ են հարկավոր
սրանց՝ բիճ թե կուսածին այդ աստվածների:

Ու մինչ այդ,
Մինչ այդ,
Պիտի ընդունենք,
Որ շքեղազարդ սքեմի համար ու սաղավարտի
համար սսկեզոծ
մեղկ ու մեղսական մարմիններ են պետք,
եւ գանգեր են պետք նենգ ու դավադիր,
որ դրանք կրեն իրենց գագաթին,
եւ ուսերն ի վար:

Ու մինչ այդ,
Մինչ այդ,
Պիտի ընդունենք,
Որ սրան օծման ու թագադրման համար
մերկիրան մարգարեներ են պետք ու հարկավոր,
որ դավաճանվեն ու խաչ բարձրանան
Փշե պսակը գունատ ճակատին:

Դու ջրհեղեղում խեղդամահ դառած
մեր անմեղ մանուկ,
Դու գահ մագլցող ինչ որ ճիվաղի
ոսկորե սանդուղք,
Դու սրբագործող քո խարազանով
տաճարը մտած
տկլոր մարգարե,
Եւ դու փշազարդ մեր գունատ ճակատ,
Պսակազերծող մեր պսակավոր,
Եվ դու անբասիր ու եղերական
մեր "Առեք-Կերեք"
Դրախտի Ադամ,
Ու դժոխքի դև,
Եղիշե Չարենց:
Никогда не отказывайся от своей мечты... "Когда чего-нибудь очень сильно захочешь, вся вселенная будет способствовать тому, чтобы желание твое сбылось.
Find more details and items in the profil of the user

Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
User avatar
Meriko
Ночь
Ночь
Information: Show details

Եղիշե Չարենց

Message:#16  Postby Hayuhi » 23 Sep 2008, 22:38

ՀԱՅՐԵՆԻՔՈՒՄ

Ձյունապատ լեռներ ու կապույտ լճեր:
Երկինքներ, որպես երազներ հոգու:
Երկինքներ, որպես մանկական աչեր:
Մենակ էի ես: Ինձ հետ էիր դու:
Երբ լսում էի մրմունջը լճի
Ու նայում էի թափանցիկ հեռուն -
Զարթնում էր իմ մեջ քո սուրբ անուրջի
Կորուստը այն հին, աստղայի՜ն, անհո՜ւն:
Կանչում էր, կանչում ձյունոտ լեռներում
Մեկը կարոտի իրիկնամուտին:
Իսկ գիշերն իջնում, ծածկում էր հեռուն
Խառնելով հոգիս աստղային մութին ...


ԱՆՔՆՈՒԹՅՈՒՆ

Դոփո՛ւմ են, դոփո՛ւմ են, դոփո՛ւմ են ձիերը,
Մթի մեջ դոփում են, խփում են պայտերը,
Պայտերը խփում են, խփում են հողին.-
Անծա՜յր է գիշերը, անհայտ է ուղին:
նո՜ւմ են, գնո՜ւմ են, գնո՜ւմ են ձիերը,
Մոտիկ են, հեռու են, դոփում են պայտերը,
Պայտերը դոփում են քունքի՛ս մեջ հիմա.-
Անհա՜յտ է աշխարհը՝ անցում է ու մահ...


***
Լուսմփոփի՜ պես աղջիկ՝ աստվածամոր աչքերով,
Թոքախտավոր, թափանցիկ, մարմինի՜ պես երազի,
Կապու՜յտ աղջիկ, ակաթի ու կաթի պես հոգեթով,
Լուսամփոփի՜ պես աղջիկ․․․

Ես ի՞նչ անեմ, ի՞նչ անեմ, որ չմեռնի իմ հոգին,
Որ չմարի իմ հոգին քո ակաթե աչքերում․
Ես ի՞նչ անեմ, որ մնա ծիածանը երեքգույն,
Որ չցնդի, չմարի՜ իմ հոգու հեռուն․․․

Լուսմփոփի՜ պես աղջիկ՝ աստվածամոր աչքերով,
Թոքախտավոր, թափանցիկ, մարմինի՜ պես երազի,
Կապո՜ւյտ աղջիկ, ակաթի ու կաթի՜ պես հոգեթով,
Լուսամփոփի՜ պես աղջիկ․․․
Пока дышу, надеюсь...
ЖИЗНЬ-ЭТО ХОРОШИЙ УЧИТЕЛЬ, НО ОЧЕНЬ ДОРОГО БЕРЕТ ЗА СВОИ УРОКИ...
User avatar
Hayuhi
забанен
Information: Show details

Եղիշե Չարենց

Message:#17  Postby siro_hetqerov » 30 Sep 2008, 13:52

Քույր, գուցե՜ չընկանք...
Գուցե մեկը,- ո՞վ-
Երազել է մեզ
Անլույս գիշերով...

Թվում էր հոգուս,
Թե երկուսս ենք մենք,
Բայց, նայի՛ր, հիմա
Դարձել ենք- երեք...

Երկուսս էլ հիմա
Կանչում ենք նրան-
Փնտրելով կորած
Ուղիները Տան:

Կամուրջներ չկան:
Իսկ գետը- վարար:
-Փնտրելով նրան,
Փնտրում ենք իրար...
Find more details and items in the profil of the user

Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
2 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
User avatar
siro_hetqerov (Topic Starter)
Супермодератор
Супермодератор
Information: Show details

Եղիշե Չարենց

Message:#18  Postby siro_hetqerov » 30 Sep 2008, 13:53

ՔԱՄԻՆ

Քամին,
Աշնան քամին
Թռցնում է դեղին նժույգները իրա:
Ինչ-որ մի տեղ հիմա
Հավաքել է մի
Ու փչում է աշնան հոգեվարքի ժամին
Իր ահռելի հոգին մի վիթխարի բերան:

Քամին, Աշնան քամին
Հռնդում է հիմա.
Փոշու հսկա դեզեր փախցընում են իրար
Սարսափահար դարձած նախիրների նման:

Քամին, Աշնան քամին...
Քաղաքը գորշ ու մութ:
Ամեն անցորդ դեղին զառանցանք է հիմի,
Որ իրիկվա մեգին երազվել է քամուն:

Փողոցները երկա՜ր,
Ու ձանձրալի, աշնան անձրևների նման,
Փողոցները, որ կան,
Փողոցների ներկան,
Փողոցները` դաժա՜ն, անհրապույր, չարկամ,-
Որքա՜ն, որքա՜ն, որքա՜ն ահավոր են հիմա:

Քամին,
Աշնան քամին
Մոլորվել է ասյտեղ.
Մահվան սարսուռ առած վիրավոր է նա մի:
Ու կարող է հիմա ամեն արգելք քանդել
Քամին,
Աշնան քամին...

Հռնդում է,
Փնչում,
Ահեղացունց ցնցում ցուցանակները չոր.
Զըրնգում են ահից պատուհաններն հնչուն,
Ու թռչում է քամին,- երկարաթև թռչուն,-
Զարհուրելի, զազիր փողոցների միջով...

Խելապտույտ, անմարդ փողոցներում կորած,
Զարհուրելի ոխով ու զայրույթով իրա,
Որպես ոսոխ տեսած մի վիթխարի հովազ,
Հայացքներում` փոշի և արևամուժ ավազ,-
Քամին, աշնան քամին հարձակվում է ահա
Անօգնական կքած բուլվարների վրա:

Օ՛, բուլվարի հիվանդ ծառերը որբ ու խենթ,
Ցնծոտիներ հագած պառավների նման,-
Ծվատում են նրանք դեղին մազերն իրենց,
Գլուխները ցնցում ու մորմոքում հիմա:

Ծառերը ծե՜ր, հիվանդ,
Ծառերը ծուռ ու չոր,
Մուրացկանի նման ծառերը խեղճ ու մերկ.
Քամին ծեծում է ծեր գլուխները նրանց
Ու ճչում է մահվան չարագուշակ ճչով.-
Երբե՛ք,
Երբե՛ք,
Երբե՛ք...

Օ, գթացե՛ք հիմա.
Այդ ծառերին` խաչված բուլվարներին ամա,
Օ, փրկեցե՛ք նրանց հարվածներից քամու,
Որ բերում է նրանց մահվան մորմոք ու մահ:

Օ, գթացե՛ք հիմա.
Լսե՛ք, լսե՛ք, լսե՛ք.-
Այս ահռելի, դաժան, հոգեվարքի ժամին`
Պիտի դառնա, որ ձեր հոգինե՛րը խուժե –
Քամին,
Աշնան քամին...
Find more details and items in the profil of the user

Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
2 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.

These users thanked the author siro_hetqerov for the post:
DiZaYn
Rating: 2.5%
 
User avatar
siro_hetqerov (Topic Starter)
Супермодератор
Супермодератор
Information: Show details

Եղիշե Չարենց

Message:#19  Postby siro_hetqerov » 03 Oct 2008, 20:44

Մեր լեզուն


Մեր լեզուն ճկուն է ու բարբարոս,
Առնական է, կոպիտ, բայց միևնույն պահին
Պայծառ է նա, որպես մշտաբորբոք փարոս,
Վառված հրով անշեջ դարերում հին։ —

Եվ վարպետներ, խոնարհ ու հանճարեղ,
Հղկել են այն դարեր, որպես մարմար,
Եվ փայլել է նա մերթ, ինչպես բյուրեղ,
Մերթ կոպտացել, ինչպես լեռնային քար։

Բայց միշտ պահել է նա իր կենդանի ոգին, —
Եվ եթե մենք այսօր կոտրատում ենք այն մերթ,
Այդ նրանից է, որ ուզում ենք մեր
Նոր խոհերի վրա ժանգ չչոքի։

Այդ նրանից է, որ այսօրվա ոգուն
Այլևս չի կարող լինել պատյան
Ո ՛չ Տերյանի բառբառը նվագուն,
Ո ՛չ Նարեկի մրմունջը մագաղաթյա։—

Եվ ո ՛չ անգամ Լոռու պայծառ երգիչ
Թումանյանի բառբառը գեղջկական, —
Բայց նա կգա — լեզուն այս երքաթյա բերքի
Եվ խոհերի այս խո՜ր ու երկարակամ…
Find more details and items in the profil of the user

Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
2 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
User avatar
siro_hetqerov (Topic Starter)
Супермодератор
Супермодератор
Information: Show details

Եղիշե Չարենց

Message:#20  Postby siro_hetqerov » 03 Nov 2008, 20:05

ՊԱՏԳԱՄ

Նոր լույս ծագեց աշխարհին.
Ո՞վ այդ արևը բերեց:--

Ահա ոսկյա մի արև՝
ճառագումով իր հրե՝
Այգաբացի պուրպուրե

Նժույգների վրա հեգ՝
Նոր աշխարհին ու մարդուն
Հղում է լույս զվարթուն,
Նոր աշխարհին ու մարդուն
Ո՜վ բերեց լույսն այս արթուն,
Օ՜, ո՞ւմ ձեռքով վառվեց, ո՞ւմ,
Հրակարմիր, հրավարս,
Ադամանդյա լույսը այս:-

Կքած կյանքի բեռի տակ,
Խոր գերության ընդերքում,

Իմաստության մի գետակ
Հիմարության համերգում--
Քանի՜ տարի, քանի՜ դար
Վկայեցիր անհերքում...

Ափերին այն խավարտչին,
ՈՒր հայրենիքն էր մեր հին,--
Չկա՞ր արդյոք գետ մի հորդ,
Որ գերության անհաղորդ՝
Լուրթ՝ հոսելով դարից-դար՝
Մթության մեջ այն համառ
Այս այգաբացն էր կրում,
Հո՜ւր այգաբացն այս հեռու՝
Հնուց պահած իր ջրում
Օ՜, ըղձակա'ն այս հեռուն...

Կքած կյանքի բեռի տակ՝
Ոգի՜, անկոր, հո՜ւր գետակ...

Ահա վառվում է մեր նոր
Հաղթանակի լույսը բորբ.
Լվանում է նա հիմա
Վառվող ոգին մեր անմահ,
Չքնաղ արև'ն այդ արի,
Վառված հրով աշխարհի...
Չկա՜ ուրիշ արև է'լ.
Նա' է միայն, որ դարեր
Անմար՝ պիտի արևէ'...

Լույսով վառված սակայն այդ՝
Նժարներից հիմա մենք
Հիմարությամբ չթափենք

Իմաստությունն այն արար.--
Մեր անցյալի խորամիտ
Է'ջն այն արդար ու ռամիկ՝

Մեծահանճար ու վարար...
Find more details and items in the profil of the user

Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
2 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
Click the icon to see the image in fullscreen mode  
1 pcs.
User avatar
siro_hetqerov (Topic Starter)
Супермодератор
Супермодератор
Information: Show details

PreviousNext


Return to Բանաստեղծություններ



Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest

⇑ Наверх
⇓ Вниз